ទម្លាប់ល្អៗរបស់គូស្នេហ៍ដែលមាន​សុភមង្គល

dsc_4061

តើមាន​ទំលាប់​អ្វីខ្លះ​ដែល​នាំមក​នូវ​សុភមង្គលក្នុង​ជីវិត​ស្នេហា? ប្រសិន​បើ​លោក​អ្នកនាង​មានបំណងចង់​អោយជីវិតអាពាហ៍ពិពាហ៍​របស់លោកអ្នកកាន់​តែប្រសើរឡើង សូម​មើល​ទំលាប់​ទាំង​៨​ដូច​ខាង​ក្រោម៖

១. ចូលគេង​ពេលដំណាលគ្នា
តើអ្នក​នៅចាំ​កាល​ពី​គ្រាចាប់​ផ្តើុំមនៃ​ចំណង​ស្នេហ៍​របស់អ្នកដែរ​ឬទេ? គឺពេលដែល​អ្នកតែង​តែ​អន្ទះសារ​នឹងចង់គេង​ក្បែរ​គូរស្នេហ៍របស់​អ្នកជានិច្ច។ ​គូស្នេហ៍​រីករាយកំរនឹង​ចូល​គេង​ខុសពេលគ្នាណាស់។ ពួក​គេតែង​តែ​រង់​ចាំ​គ្នា​​ជានិច្ច ប្រសិនបើ​មាន​អ្នកណា​មាន​ការងារ​រវល់ ឬគេ​សុខ​ចិត្តភ្ញាក់មុនប្រសិន​បើ​មាន​កិច្ចការ​ត្រូវ​ធ្វើ។

២. បណ្តុះចំណង់ចំណូល​ចិត្ត​អោយដូចគ្នា
បន្ទាប់​ពី​អាពាហ៍ពិពាហ៍ វាជារឿងធម្មតាដែលអ្នក​ដឹង​ថា អ្នក​និង​ដៃគូរមាន​ចំណង់​ចំណូល​ចិត្ត​តិចតួច​ដែល​ដូចគ្នា។​ ប៉ុន្តែ​ចូរអ្នកកុំកាត់​បន្ថយនូវសកម្មភាព​ដែល​នាំ​អោយ​អ្នក​ទាំង​២​រីករាយ​ជាមួយ​គ្នាឡើយ។  ប្រសិន​បើគ្មាន​អ្វីដែល​ជា​ចំណាប់​អារម្មណ៍ ចំណូលចិត្ត​​ដូច​គ្នាទេ អ្នកគួរ​តែ​រួមគ្នាបង្កើត​វា​ឡើង។​ [Read more…]

របៀបបត់អាវមិនដល់២​វិនាទី

មិនចាញ់មនុស្សប៉ុន្មានទេ!

ការប្រកួតសិល្បៈក្បាច់គុនដ៏គួរអោយស្រលាញ់

សាកល្បងរកចំលើយ

.

តើអ្នកអាច​រកឃើញចំលើយ​នៃសំណួរខាងក្រោមឬទេ? សាកល្បងទាំងអស់គ្នា!!

១-

ឃាតករម្នាក់​ត្រូវបាន​តុលាការ​កាត់​ទោស​ប្រហារជីវិតដោយអោយគេ​ជ្រើសរើសចូលក្នុងបន្ទប់មួយ​ក្នុង​ចំណោម​បន្ទប់​៣​ខាងក្រោម៖

បន្ទប់ទីមួយ មានភ្លើង​សន្ធោរសន្ធៅ។

បន្ទប់ទីពីរ ត្រូវសម្លាប់ដោយ​កាំភ្លើង។

បន្ទប់​ទីបី មាន​តោដែល​អត់ចំណីជាយូរមកហើយ។

តើបន្ទប់មួយណាដែលមាន​សុវត្ថិភាពជាងគេបំផុត?

[Read more…]

តាម៉ា ឆ្មាញី​​ដែល​​មាន​តំណែង​​ជា​​នាយក​​​ស្ថានីយ៍​រថភ្លើង​មួយ​នៅ​ជប៉ុន

tama-cat-stationmaster in japan 2

ឆ្មាតាម៉ា -​នាយក​ស្ថានីយ៍រថភ្លើេងមួយនៅជប៉ុន

 

តាម៉ា ជា​ឈ្មោះ​ឆ្មាដ៏ល្បីនៅប្រទេសជប៉ុន​ដែល​កាន់​តំណែង​ជា​នាយក​ស្ថានីយ៍រថភ្លើង គីស៊ី ក្នុង​តំបន់វ៉ាកាយ៉ាម៉ា ប្រទេស​ជប៉ុន តាំង​ពី​ឆ្នាំ​២០០៧។ ឆ្មានេះមាន​ឈ្មោះល្បី ដោយសារ​បានសង្គ្រោះខ្សែផ្លូវដែកមួយ​ខ្សែរនៅតំបន់ជនបទ វ៉ាកាយ៉ាម៉ា ដែលជួប​វិបត្តិស្ទើរ​តែ​ក្ស័យ​ធន អោយ​មាន​ដំណើរការ​ជា​ប្រក្រតី​ឡើង​វិញ។

នាយក​ស្ថានីយ៍រថភ្លើង​រូបនេះ​មាន​ចំណេះ​ដឹង​ដ៏ស្តួចស្តើងអំពី​រថភ្លើង ហើយ​ចូល​ចិត្ត​តែ​ដេក និង​ស៊ីជាង​ធ្វើការងារ​តាម​កាលវិភាគ តែក៏គ្មាន​អ្វី​ចំលែក​ដែរ​ដោយសារតែ​នាង​គឺជា​ឆ្មា!
[Read more…]

មហាសង្ក្រានឆ្នាំវក អដ្ឋស័ក ពុទ្ធសករាជ ២៥៥៩ គ្រិស្តសករាជ ២០១៦

Devadaព្រះពុទ្ធសករាជ ព្រះសាសនា អតិក្កន្តាកន្លងទៅហើយបាន២៥៥៩ ត្រឹមថ្ងៃ១៥កើត ខែពិសាខ ដល់ថ្ងៃ១រោច ខែពិសាខឆ្នាំវក អដ្ឋស័ក តទៅ ចូលពុទ្ធសករាជ២៥៥៩។ នឹងគណនាឆ្នាំវកឥឡូវនេះសង្ក្រាន្តចូលមកនៅថ្ងៃពុធ ៧កើត ខែចេត្រ ត្រូវនឹងថ្ងៃទី១៣ ខែមេសា គ.ស២០១៦ វេលាម៉ោង២០និង០០នាទី។ ពេលនោះព្រះអាទិត្យចេញពីមីនរាសី ទៅខិត នៅឯមេសរាសី តាមផ្លូវគោវិថី គឺផ្លូវកណ្តាល ទើបមានទេវធិតាមួយព្រះអង្គជាមគ្គនាយិកា ព្រះនាម មណ្ឌាទេវី ជាបុត្រីទី៤ កបិលមហាព្រហ្ម ទ្រង់គង់នៅចាតុម្មុហារាជិកា អម្ពរពណ៌អនលម្អនូវ ព្រះកាណ៌ដោយសៀតផ្កាចម្ប៉ា អភរណៈទ្រង់ កែវពិទូរ្យភក្សាហារទ្រង់សោយសប្បិ ព្រហស្តស្តាំ ទ្រង់ម្ជុល ព្រហស្តឆ្វេងទ្រង់ឈើច្រត់ ទ្រង់គង់ផ្ទំបើកព្រនេត្រលើខ្នងគទ្រកៈ ( សត្វលា ) ជាពាហនៈ។ ទើបនាំអស់ទេវបុត្រទេវធីតា មួយសែនកោដិ ហោះទៅកាន់គុហាកែវ គនធមាលី នាទី ភ្នំកៃលាស ខេត្តហិមពាន្ត ជាទីតម្កល់ទុកនូវព្រះសិរសាកបិលមហាព្រហ្ម ដែលតម្កល់លើពានមាស នាំមកដង្ហែប្រទក្សិណភ្នំព្រះសុមេរុរាជតាមផ្លូវព្រះអាទិត្យចរចំនួន៦០នាទី (១ម៉ោង)ទើបនាំយកទៅតម្កល់ទុកកន្លែងដើមវិញ ហើយប្រជុំទេវបុត្រ ទេវធិតា ទាំងមួយសែនកោដិ ចូលទៅស្រង់ទឹកអនោតត្តមហាស្រះ ដែលមានទឹកហូរចេញពីបំពង់ថ្មកែវ ដែលជាមាត់គោឧសភរាជទាំង៧ ត្រជាក់ក្សេមក្សាន្ត ព្រះរាជហឫទ័យ ហើយនាំគ្នាចូលទៅសមាទានរក្សាសីល ដោយសោមនស្សរីករាយគ្រប់ព្រះអង្គក្នុងភគវតីសភាសាលា ដែលវិស្សកម្មទេវបុត្រ និមិ្មតថ្វាយដើម្បីបន្ទោបង់អពមង្គលឱ្យជ្រះស្រឡះ ហើយចម្រើននូវសិរីសួស្តី ជ័យមង្គល ជន្មាយុយឺនយូរ ដល់ទេវតា និងមនុស្ស សត្វ ផងទាំងឡាយ តាំងពីឆ្នាំថ្មីចូលមកនេះបានទូលំទូលាយសុខក្សេមក្សាន្តតរៀងទៅ។
ថ្ងៃពុធ ៧កើត ខែចេត្រ  ត្រូវនឹងថ្ងៃទី១៣ ខែមេសា គ.ស ២០១៦ វេលាម៉ោង២០ និង០០នាទី ជាថ្ងៃចូលឆ្នាំវក អដ្ឋស័ក (ជា វារៈ មហាសង្ក្រាន្ត)។
ថ្ងៃព្រហស្បតិ៍ ៨កើតខែចេត្រ ត្រូវនឹងថ្ងៃទី១៤ ខែមេសា គ.ស២០១៦ ជា វារៈវនប័ត ថ្ងៃសុក្រ ៩កើត ខែចេត្រ ត្រូវនឹងថ្ងៃទី១៥ ខែមេសា គ.ស ២០១៦ ជាវារៈវនប័ត។
ថ្ងៃសៅរ៍១០កើតខែចេត្រ ត្រូវនឹងថ្ងៃទី១៦ ខែមេសា គ.ស ២០១៦ នៅវេលាម៉ោង០និង២៤នាទី ១២វិនាទី ជាវរៈឡើងស័ក គម្រប់ជាសង្ក្រាន្តបួនថ្ងៃ ស្រេចបរិបូណ៍ចូលជាសកលឆ្នាំវក អដ្ឋស័ក ចុ.ស ១៣៧៨ និង ម.ស.១៩៣៨ តទៅ។
នៅក្នុងឱកាសសង្ក្រាន្តទាំងបីថ្ងៃ សូមអស់ប្រជាពលរដ្ឋប្រុសស្រីផងទាំងឡាយ រៀបចំពលិការ គ្រឿងសក្ការបូជា អុជប្រទីបជ្វាលា ថ្វាយព្រះរតនត្រ័យ និងទទួលស្វាគមន៍ ទេវបុត្រ ទេវធីតាឆ្នាំថ្មី ហើយខំលះបង់ចិត្តអាក្រក់ អន្យតិរ្ថីយ ជាចិត្តអប្រិយជាប់ដោយគំនុំគុំគួន ព្យាបាទ ឈ្នានីស ដែលកើតមានក្នុងឆ្នាំចាស់ឱ្យជ្រះស្រឡះតាំងចិត្តប្រព្រឹត្តល្អ ប្រកបដោយមេត្តា ករុណា មុទិតា ឧបេក្ខា និងបញ្ញា ធ្វើបុណ្យសុន្ទរ៍ ទានតាមប្រពៃណី រក្សាសីលប្រាំឱ្យបានជាប់ជានិច្ចនោះ ទេវតា នឹងឱ្យពរសព្វសាធុការ លោកអ្នកនឹងមានសិរីសួស្តី សុភមង្គល វិបុលសុខគ្រប់ប្រការ តាំងពីឆ្នាំថ្មីនេះតរៀងទៅ។
រណ្ដាប់ទទួលទេវតារណ្ដាប់ទទួលទេវតាតាមទំនៀមពីបុរាណរៀងរហូតមក ត្រូវរៀបរានទទួលទេវតានៅខាងមុខផ្ទះមួយសម្រាប់ តាំងគ្រឿងពលិការផ្សេងៗ។ ត្រូវរៀបក្រាលសំពត់ពណ៌ស ហើយរៀបចំនូវគ្រឿងសក្ការបូជាទេវតាមានជាអាទិ៍ បាយសី៩ថ្នាក់មួយគូ បាយសី៧ថ្នាក់មួយគូ បាយសី៥ថ្នាក់មួយគូ បាយសី៣ថ្នាក់មួយគូ បាយសីប៉ា ឆាមមួយគូ ស្លាធម៌មួយគូ ទឹកអប់មួយគូ ទៀន៥ ធូប៥ លាជ ៥ ផ្កា៥ ដាក់លើជើងពានមួយគូ ចេកនួន ចេកណាំវ៉ាដាក់លើ ជើងពានមួយគូ ផ្លែឈើ១១មុខ ដាក់លើជើងពានមួយគូ ដូង ឡៅមួយគូ ទឹកស្អាតពីរកែវ។ ស្រេចហើយ នៅវេលាម៉ោងដែលទេវតាចុះមក ត្រូវជួបប្រជុំក្រុមគ្រួសារដើម្បីថ្វាយបង្គំ នមស្ស ការព្រះរតនៈត្រ័យ សមាទានសីល ហើយតាំងចិត្តឱ្យបានស្អាតបរិសុទ្ធជ្រះស្រឡះនូវមន្ទិលទាំងពួង តម្កល់ចិត្តរំពឹងតទៅលើ ព្រះពុទ្ធ ព្រះធម៌ ព្រះសង្ឃ ជាទីពឹង ទីរឭក លុះចប់ពិធីទទួល ទេវតា៕

ភាពស្មោះត្រង់៖ នៅពេលដែលច្រកទ្វារដោយស្វ័យប្រវត្តិ​ខូច ហើយ​គ្មាន​អ្នក​យាម​ម្នាក់​នៅក្បែរ​នោះ

honesty photos

ភាពស្មោះត្រង់៖  នៅពេលដែលច្រកទ្វារដោយស្វ័យប្រវត្តិ​ខូច ហើយ​គ្មាន​អ្នក​យាម​ម្នាក់​នៅក្បែរ​នោះ

រូបថតដ៏គ្រោះថ្នាក់!

dangerous photo 1

រូបថតទាំង​នេះ​ពិត​ជាអស្ចារ្យមែន! ប៉ុន្តែបន្ទាប់​ពី​មើល​រួច មាន​អ្នក​សួរសំណួរ​ថា តើ​មានមនុស្ស​ប៉ុន្មាន​អ្នក​នៅក្នុង​រូប​នេះ​ដែល​នៅ​មាន​ជីវិត?! ឡុល! ប្រហែល​ជា​មិន​ធ្ងន់ធ្ងរ​ដល់​ម្លឹង​ទេ…។ សំរាប់​អ្នក​ចូល​ចិត្ត​ផ្សង​ព្រេងបែប​គ្រោះ​ថ្នាក់ ​គេប្រាកដជា​គិត​ថា​វា​ជាឯតទគ្គកម្ម​​​ថ្មី​ដែល​គេេ​សំរេច​បាន។

ខ្ញុំក៏​ជា​អ្នក​ចូល​ចិត្ត​ថត​រូប​ម្នាក់​ដែរ តែ​មិន​ហ៊ាន​ប្រថុយ​ទេ!! :D​

[Read more…]

ដំណើរ​ឡើងភ្នំឱរ៉ាល់រយៈពេល២យប់​៣ថ្ងៃ

DSC_1762

២០កុម្ភៈ ២០១៦

ខ្ញុំក្រោក​តាំង​ពីម៉ោង​៤ភ្លឺ ដើម្បីរៀបចំចំអិនម្ហូប និង​ដាំ​បាយយក​ទៅ​ភ្នំ ព្រោះត្រូវ​ចេញ​ពី​ផ្ទះ​ដើម្បី​ទៅចាំ​រថយន្ត​នូវ​ម៉ោង ៥និង៤៥នាទី។ ម្ហូប ដែល​ខ្ញុំ​ត្រៀមយក​ទៅ​សាច់​គោ​ងៀតដែលប្តីខ្ញុំ​ប្រលាក់​ត្រៀមទុកតាំង​ពី​អាទិត្យមុន​ អាំង​ឆ្អិន​​ជាស្រេច​មួយ​ប្រអប់​ធំ​គួរសម ពងទាស្ងោរ ៥ ឆៃប៉ូវមួយ​ប្រអប់​តូច និងបាយមួយឆ្នាំង​តូច។ ក្រៅ​ពីនេះមាន​នំប៉័ងជ្រុងកន្លះ​ដើម ដំណាប់​ស្ត្រប៊ែរី១កែវតូច មី៤កំប៉ុង មីកណ្ចប់៣​កញ្ចប់ ប៉ោម២ផ្លែ នំផ្អែម ស្ករគ្រាប់ កូកាកូឡា២កំប៉ុង និង​ទឹកសុទ្ធ៤ដបតូច។ របស់របរ​ប្រើប្រាស់​ផ្ទាល់​ខ្លួន បន្តិចបន្តួច​ សំលៀកបំពាក់​ម្នាក់​តែ​២​សំរាប់ ក្រមា និង អង្រឹងម្នាក់មួយ​និង​ចំណី​អាហារ​ដូច​រៀប​រាប់​ខាងលើ ខ្ញុំបាន​រៀប​ចំដាក់​ក្នុង​កាបូបស្ពាយខ្នង​ម្នាក់​មួយនិង​ចែករំលែក​បាន​យ៉ាង​ស្មើគ្នា​ល្អណាស់។ ខ្ញុំនិងវិចិត្រ(ប្តីខ្ញុំ)បានចេញ​ពីផ្ទះ​តាម​ម៉ោង​កំណត់ ដោយ​មាន​ម៉ូតូ​ឌុប​ម៉ូយ​ប្រចាំ​របស់​ម្តាយ​ខ្ញុំ​ជា​អ្នក​មក​ឌុប​ពួក​យើងទៅ​កន្លែង​ចាំ​រថយន្ត។ ម៉ោង​ជិត​៧​ព្រឹក ទើប​ពួកយើងបាន​ឡើង​រថយន្ត​ចេញពី​ភ្នំពេញ​។

អ្នក​ចូល​រួម​ឡើង​ភ្នំឱរ៉ាល់មាន​គ្នាសរុប ១០នាក់ ​ស្រី៥នាក់ ប្រុស៥នាក់ ក្នុង​នោះមានស្រីបារាំង​ម្នាក់ ប្រុស​បារាំង​ម្នាក់។ ក្រៅពីខ្ញុំនិង​ប្តីខ្ញុំ អ្នកឡើងភ្នំសុទ្ធតែ​ជាអ្នករួមការងារជាមួយ​ប្អូនថ្លៃស្រី​របស់​ខ្ញុំទាំង​អស់។ រថយន្ត​បោះពួយ​យ៉ាង​លឿន​ ចំណាយ​ពេល​តែជាងមួយម៉ោងក៏មកដល់ផ្លូវប​ត់ចូល​ភូមិ​ស្រែកិន ក្នុង​ស្រុក​ឱរ៉ាល់។ គ្រាន់តែ​បត់​ចេញ​ពី​ផ្លូវ​ជាតិ​ភ្លាម ផ្លូវ​ចូល​ភូមិហុយទ្រលោម ហើយ​គ្រលុក​ធំ​និ​ង​​ជ្រៅជាងរណ្តៅ​ត្រង់​សេ​ទៀត! តែសំណាង​ដែរ​ដោយសារ​រថយន្ត​នោះ ជា​របស់​អង្គការ និ​ងធ្លាប់​បរ​លើផ្លូវ​បែប​នេះ​ពីមុន​មក​ ទើប​ពួក​យើង​ពុំ​មាន​ជួប​បញ្ហារថយន្តជាប់​ផុងទេ! យើង​បាន​មក​ដល់​ផ្ទះ​មេ​ភូមិនូវ​ម៉ោង​៩និង​៣០នាទី​ព្រឹក។ ទៅ​ដល់​ទីនោះ មេភូមិ​បាន​ណែនាំ​អ្នកនាំ​ផ្លូវ​ម្នាក់ តែ​ពួក​យើង​មូល​មតិ​គ្នា​មិន​យក ដោយ​សារ បារាំង​ដែល​មក​ជាមួយយើងនោះ គាត់​ធ្លាប់​ឡើង​ភ្នំ​នេះ​កាល​ពី​មួយ​ខែ​មុន។ ដើម្បី​ធ្វើ​ដំណើរ​ដល់​ជើង​ភ្នំ យើង​បាន​ជួល​គោយន្តមួយ​ជិះ​ទាំង​អស់​គ្នា។ ពីផ្ទះ​មេភូមិ​ដល់​​ជើង​​ភ្នំ គេ​យក​ថ្លៃ ១២០០០០រៀល។ ជិះគោយន្ត​ជិត​២​ម៉ោង​ទើប​ដល់​គោលដៅ! ផ្លូវមហា​សែន​ពិបាក​! មិន​អាច​ស្រមៃ​ឃើញ​ទេ​ បើ​មិនបាន​ឃើញ​ផ្ទាល់​ភ្នែក ពិត​ជា​ហួសការស្មាន​មែន។ គេ​ហៅ​ថាគោ ពិតជា​មិន​ខុសមែន! វា​ប្រើម៉ាស៊ីនមែន តែ​ល្បឿនមិន​លើស​ពី គោ​ឡើយ ហើយឈឺ​គូថ​ទៀត​ព្រោះ ២​ម៉ោង លើ​បន្ទះ​​ឈើ រួច​ផ្លូវរលាក់​ទៀត គ្មាន​វាចារនឹង​ថ្លែង​ទេ! កន្លែង​ខ្លះ​ត្រូវ​ចុះ​ដើរហើយជួយរុញទៀត។ ផ្លូវចូល​ទៅ​ចង្អៀត​ ដូច្នេះ​ត្រូវ​ប្រយ័ត្នជានិច្ច ព្រោះព្រៃ​ឫស្សីដុះតាម​ផ្លូវ​យ៉ាង​ទ្រុបទ្រុល។

ពេល​ជិះ​គោយន្ត​ដល់​ជើង​ភ្នំ ខ្ញុំ​អស់​កំលាំង​រលីង ចេះ​តែ​គិត​ថា​ត្រូវ​ឡើងភ្នំឬមិនឡើង បើហត់​តាំង​ពី ជើង​ភ្នំទៅ​ហើយ។ តាម​ពិត​ដោយ​សារ​ម៉ោង​ជិត​ ១រសៀល​ទៅហើយ មិន​ទាន់​បាន​ញ៉ាំបាយ​ទើប​បាន​ជា​ហេវហត់​យ៉ាង​នេះ។ ពេល​មក​ដល់​គោល​ដៅ អ្នក​បើក​គោយន្ត​ចិត្ត​ល្អ បាន​នាំ​ពួក​យើង​មក​កន្លែង​មានទឹក គឺជាទឹក​ជ្រោះ​! ពិត​ជា​ល្អ​ស្អាត​មែន។ យើង​នាំ​គ្នា​ហូប​បាយនៅ​ទីនោះ។ សំណាង​ដែរ ដែល​ខ្ញុំ​មាន​​បាយ​ឆ្អិន​ស្រាប់ដល់​ទៅ​មួយ​ឆ្នាំង។ យើងទាំង​អស់​គ្នា ទាំង​អ្នក​បើក​គោយន្តញ៉ាំ​បាយ​មួយ​ឆ្នាំង​តូច​នោះមិន​ទាំង​អស់​ផង! ញ៉ាំរួច​មិន​បាន​សំរាក​ទេត្រូវ​ចាប់​ផ្តើម​ដើរ​ឡើងភ្នំ​ទៅ​ដំណាក់​ទីមួយភ្លាម ព្រោះ​ខ្លាច​​មិន​ដល់​គោល​ដៅ​មុន​ពេល​មេឃ​ងងឹត។ នៅ​តាម​ជើង​ភ្នំ​នោះ​ពោរ​ពេញ​ទៅ​ដោយ​ផ្សែង​ដោយសារឆេះ​កូនឈើ ឫស្សី និង​ស្លឹក​ឈើ​ស្ងួត និង​សំលេង​ម៉ាស៊ីន​រោទិ៍គ្មានឈប់​មួយ​វិនាទី​ណា​ឡើយ។ ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍តាន​តឹង ស្ងួតខ្លាំងក្នុងបំពង់ក​ដោយ​សារ​​​ពុ​ល​នឹង​ផ្សែង​នោះ។ ផ្លូវ​ឡើង​ទួល​បន្តិចម្តងៗ ដើរ​បាន​បន្តិចឈប់ៗ ពិត​ជា​ហត់​ខ្លាំង​ណាស់។ មិន​មែន​តែ​ខ្ញុំ​ទេ​ដែល​អស់​កំលាំងខ្លាំង អ្នក​ផ្សេង​ក៏​អីចឹង​ដែរ លើក​លែង​តែ​​បារាំង​២នាក់​ចេញ។ ពួក​គាត់​មើល​ទៅដូច​បារម្ភនឹង​ពួក​យើង​ណាស់ ហើយ​ទំនង​ជា​គិត​ថា​មិន​ដឹង​ជា​អាច​ឡើង​​ដល់កំពូល​ភ្នំ​រួច​ឬ​អត់ទេ បើ​ដើរ​បាន​តែ​បន្តិច​ ម្នាក់ៗ​ហត់​ម្លឹង​ទៅ​ហើយ។ ប្អូន​ថ្លៃ​ខ្ញុំ ចាប់​ផ្តើម​ជំរុះ​របស់​របរ​ក្នុងកាបូបស្ពាយបណ្តើរៗ​ហើយ។ ពួក​យើង​ចំណាយ​ពេល​​៣​ម៉ោង​ពីជើង​ភ្នំ​ដល់​ដំណាក់​ទី​មួយ។ ទៅដល់​ ខ្ញុំដាក់​គូថ​អង្គុយ​លើ​ដី ដក​ដង្ហើម​ស្ទើរ​មិន​ដល់​គ្នា តែក៏​នឹក​អរក្នុង​ចិត្ត​ដែរ​ព្រោះ​ដល់​​គោ​ល​ដៅ​​ទី​មួយ​ហើយ។ អង្គុយបានបន្តិច រាង​បាត់​ហត់​ហើយ ខ្ញុំ​ក៏​ចាប់​ផ្តើម​បង្កាត់​ភ្លើង​ដាំ​បាយ។ យុទ្ធ​និ​ង​ហេង​ទៅ​លាង​អង្ករ​និង​ដង​ទឹក​យក​មក​ដាំ។ ខ្ញុំ​ដាក់​ដាំ​បាយ​រួច​ក៏ចុះ​ទៅ​មុជ​ទឹក​ជាមួយ​ប្តី​ខ្ញុំ។ ទឹក​ជិតរីង​អស់​ហើយ តែដោយ​សារ​តែ​ទឹកហូរ​រហូត ទោះ​បីចង្អូរទឹក​ហូរ​តិច​តែ​ត្រជាក់​ស្រួល​ណាស់។ ពេល​​បាន​មុជ​ទឹក​រួច ដូចជា​មានកំលាំង​ឡើង​វិញ​ពេញ​ខ្លួនតែ​ម្តង។ មុជ​ទឹកគ្រប់​គ្នា​​រួចរាល់​ហើយ​បាយនិង​ម្ហូប​ឆ្អិន​​ល្មម ទឹក​ក៏​ពុះ​ពីរ​កំសៀវ​ដែរ ។ ប្តីនិងប្អូន​ថ្លៃ​ខ្ញុំ​ចង​អង្រឹង​រួច​ជា​ស្រេច។ ខ្ញុំនិង​មិត្ត​ភក្តិផ្សេង​ទៀត​រៀប​បាយ។ យើង​ញ៉ាំ​បាយ​ជុំ​គ្នា​យ៉ាង​សប្បាយរីករាយ។ រួច​រាល់​ហើយ​​ ខ្ញុំច្រក​ទឹក​ដែល​ត្រជាក់ដាក់​បំពេញ​ដប​ទាំង​អស់​សំរាប់​ថ្ងៃ​ស្អែក និង​ដាក់​ដាំ​ថែមទៀតរហូត​ដល់​មេឃ​ងងឹត​។ សំលេង​ម៉ាស៊ីនដែល ​រោទិ៍រំពង​ព្រៃក៏ស្ងាត់ទៅ​ដែរ​ដោយ​ឥទ្ធិពល​​នៃ​ភាព​អន្ធការ។ម៉ោង​មិន​ទាន់​៧យប់​ស្រួល​បួល​ផង យើងនាំ​គ្នា​ចូល​​ក្នុង​​អង្រឹង​រៀង​ៗ​ខ្លួន​រួច​សំងំ​គេង​យកកំលាំង​បន្ត​ដំណើរ​ស្អែក​ទៀត។ បឺន័រ ប្រុស​បារាំង​ដែល​ទៅ​ជា​មួយ​​យើង គាត់​បាន​និយាយ​ថា ផ្លូវ​ថ្ងៃ​ស្អែក​ពិបាក ហើយ​វែង​ឆ្ងាយជាង​ថ្ងៃ​នេះប្រាំពីរដង​ឯណោះ ដូច្នេះ​​យើង​​ត្រូវ​​ខំ​​ប្រឹ​ង​អោយ​​ខ្លាំង​ជាង​ថ្ងៃ​នេះទើបបាន បើ​មិន​ដូច្នោះ​ទេ​មិន​អាច​ឡើងដល់​កំពូលភ្នំ​ឡើយ។ ខ្ញុំ​មិន​ចង់​ស្រមៃ​ពី​ការ​លំបាក​នេះ ក៏​សំងំគេង​ទៅ តែគិត​ថា​បើ​ហត់ខ្លាំង ខ្ញុំមិនឡើង​​ដល់​កំពូលភ្នំ​ទេ ខ្ញុំនឹង​ឈប់​ត្រឹម​ដំណាក់​​ទី​ពីរហើយ។

យប់ឡើង​នៅលើភ្នំ ពិត​ជា​ត្រជាក់​មែន​! ខ្ញុំ​ពាក់​អាវរងារ​ផង ស្រោម​ជើង​ផង ប្រើកន្សែង​ដណ្តប់ផង​ទើបបាន​កក់​ក្តៅ​។ ខ្ញុំគេង​មិន​លក់​សោះ ខែ​ភ្លឺ​ល្អ​ណាស់ ព្រោះ​ជិត​ដល់​ថ្ងៃឧបោសថសីល។ ខ្ញុំ​សំលឹង​មើលពីក្នុង​អង្រឹងទៅ ឃើញ​ដើមឈើខ្ពស់សន្លឹមយ៉ាង​ច្បាស់​ក្រលែត មែក​ឈើ ស្លឺក​ឈើ ព្រះច័ន្ទ និង​ផ្កាយ​​រាប់​​មិនអស់ ។ មិនមាន​សំលេង​អ្វី​ក្រៅ​ពី​សំលេង​សត្វយំកងរំពង តែមិន​ដឹង​ជា​សំលេង​សត្វអ្វី​ខ្លះ​ទេ។ អូ៎ភ្លេច! មាន​សំលេង​មួយទៀត​នៅក្បែរ​ត្រចៀកដែរ គឺសំលេង​ប្តីខ្ញុំស្រម៉ុកពីក្នុង​អង្រឹងគាត់មក។ ខ្ញុំ​ក៏សំងំ​គេង​ទៅ លក់​ខ្លះ​អត់​ខ្លះ ទំរាំ​ដល់​ភ្លឺ។

២១កុម្ភៈ២០១៦ [Read more…]