A blind boy sat on the steps of a building with a hat by his feet. He held up a sign which said:
“I am blind, please help.” There were only a few coins in the hat. A man was walking by. He took a few coins from his pocket and dropped them into the hat.
He then took the sign, turned it around, and wrote some words. He put the sign back so that everyone who walked by would see the new words.
Soon the hat began to fill up. A lot more people were giving money to the blind boy. That afternoon the man who had changed the sign came to see how things were. The boy recognized his footsteps and asked, “Were you the one who changed my sign this morning? What did you write?” (more…)
(ដកស្រង់ចេញពីរឿងព្រេងមួយពាន់មួយយប់ របស់អារ៉ាប់)
កាលពីព្រេងនាយ មានក្ងោកមួយក្បាលរស់នៅជាមួយប្រពន្ធរបស់វានាតំបន់មាត់សមុទ្រ។ ក្រោយមកទៀត កន្លែងនោះមានតោនិងសត្វសាហាវផ្សេងទៀតមករស់នៅ។ ដូច្នេះក្ងោកញីឈ្មោលដោយសារភ័យខ្លាចនឹងសត្វសាហាវទាំងនោះ នៅពេលយប់ ពូកវាឡើងទៅដេកនៅលើចុងឈើ ហើយចេញរកស៊ីនៅដី នៅពេលថ្ងៃ។ ដោយសារតែប្រឈមនឹងសេចក្ដីភ័យខ្លាចជារៀងរាល់ថ្ងៃ ក្ងោកញីឈ្មោលក៏ស្វែងរកកន្លែងថ្មី។ ពួកវាបានមកដល់កោះមួយ ដែលសម្បូរទឹក និងដើមឈើ។ ដូច្នេះពួកវាក៏សម្រេចចិត្តស្នាក់នៅលើកោះនោះ រស់នៅដោយទទួលទានផ្លែឈើ និងទឹកនៅទីនោះយ៉ាងមានសេចក្ដីសុខ។ ប៉ុន្តែមិនបានប៉ុន្មានផង ស្រាប់តែមានទាមួយក្បាល ដែលពោរពេញដោយក្ដីភ័យខ្លាច បានហើរមកដល់កន្លែងដែលក្ងោកទាំងពីរក្បាលរស់នៅ។ ក្ងោកទាំងពីរងឿងឆ្ងល់ ក៏ចូលទៅសួរទានោះ។ ទាតបថា « ខ្ញុំធុញទ្រាន់នឹងការភ័យខ្លាច ការភ័យខ្លាចរបស់ខ្ញុំគឺមនុស្ស។ ប្រយ័តណា! ប្រយ័តនឹងមនុស្ស! » ។
ក្ងោកក៏និយាយកាត់ថា « ឥលូវនេះ ឯងកុំខ្លាចអី ឯងមានពួកយើងការពារហើយ » ។ ទាក៏និយាយថា « ទេវតាជួយ! ឥលូវនេះបានអ្នកទាំងពីរនៅជិតខ្ញុំកក់ក្ដៅខ្លះ »
ក្ងោកញីក៏និយាយថា « សូមស្វាគមន៍ឯងដែលបានមកដល់ទីនេះ! នៅទីនេះ ឯងនឹងគ្មានទុក្ខព្រួយទៀតទេ។ តើមនុស្សមកដល់ទីនេះម៉េចនឹងកើត? ឯងមើលមើល៍។ យើងនៅលើកោះកណ្ដាលសមុទ្រ។ ពួកគេមកតាមគោកក៏មកមិនដល់ មកតាមទឹកក៏មកមិនដល់។ ដូច្នេះចូរឯងកុំភ័យទៀតអី បានមកដល់ទីនេះហើយ។ ឥលូវឯងប្រាប់ពួកយើងមើល៍ ម៉េចបានឯងខ្លាចមនុស្សម្ល៉េះ?
ទាតបថា « អ្នកដឹងទេ! មយូរា ថាការពិតនោះគឺថា កាលពីដើមឡើយខ្ញុំរស់នៅប្រកបដោយសេចក្ដីសុខនិងសន្តិសុខ មិនដែលជួបប្រទះរឿងអ្វីដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំភ័យខ្លាច ព្រួយបារម្ភឡើយ។ រហូតមកដល់យប់មួយ នៅពេលខ្ញុំកំពុងតែដេកលក់ ខ្ញុំយល់សប្តិឃើញ មនុស្ស ដែលមកនិយាយឆ្លើយឆ្លងជាមួយខ្ញុំ។ ខ្ញុំំឮសំឡេងមួយនិយាយមកខ្ញុំថា -នែអាទា ចូរឯងប្រយ័តនឹងមនុស្ស កុំជឿពាក្យមនុស្ស កុំធ្វើអ្វីដែលមនុស្សប្រើឱ្យឯងធ្វើ ព្រោះមនុស្សប្រកបដោយល្បិចពិសពុល។ ដូច្នេះចូរឯងជៀសវាងឱ្យឆ្ងាយពីមនុស្ស ដូចពាក្យចាស់គេថា សំដីផ្អែមល្ហែម តែពោរពេញដោយកលល្បិច។ ឯងដឹងទេ មនុស្សចេះប្រើល្បិចស្ទូចត្រី ចាប់ត្រីពីក្នុងសមុទ្រ។ បាញ់សម្លាប់បក្សីដែលហើរលើមេឃដោយគ្រាប់ចម្ពាមកៅស៊ូធ្វើពីដី។ ពួកគេចាប់ដំរីដោយប្រើអន្ទាក់។ គ្មានសត្វណាមានសុវត្ថិភាពពីកលល្បិចមនុស្សបានទេ បក្សី សត្វសាហាវ សុទ្ធតែគេចមិនផុតពីល្បិចរបស់មនុស្ស។ អ្វីដែលអញនិយាយប្រាប់ឯងនេះ ជាអ្វីដែលអញបានដឹងបានឮពីមនុស្ស។- ដូច្នេះហើយពេលខ្ញុំភ្ញាក់ឡើង ខ្ញុំភ័យញ័រពេញខ្លួនប្រាណ។ ចាប់តាំងពីពេលនោះមករហូតមកដល់ម៉ោងនេះ ខ្ញុំមិនដែលស្គាលសេចក្ដីសប្បាយរីករាយម្ដងណាឡើយ។ នេះក៏ព្រោះតែខ្លាចមនុស្សនោះឯង ខ្លាចតែជួបនឹងមនុស្សដោយប្រការណាមួយ ខ្លាចជាប់នឹងអន្ទាក់របស់មនុស្ស។ នៅល្ងាចនោះខ្ញុំអស់កម្លាំងជាខ្លាំង ខ្ញុំលែងនឹកនារឿងស៊ីផឹក គិតតែពីដើរទៅមុខ ក្នុងចិត្តពោរពេញដោយការភ័យខ្លាច។ នៅពេលខ្ញុំដើរដល់ភ្នំមួយ ខ្ញុំឃើញតោជំទង់សម្បុរត្នោតមួយក្បាលកំពុងដេកនៅមាត់រូង។ នៅពេលវាឃើញខ្ញុំ វាអរណាស់ ព្រោះវាចូលចិត្តសម្បុរនិងរូបរាងរបស់ខ្ញុំ។
ដូច្នេះតោនោះក៏ស្រែកហៅខ្ញុំថា « ឯងមកនេះបន្តិចមើល៍ »។
(more…)
មានសត្វលាមួយក្បាល វាខិតខំធ្វើការបំរើម្ចាស់វាណាស់ មិនដែលខ្ជិលច្រអូសម្តងណាឡើយ។ ថ្ងៃមួយមួយវាដឹងថា ម្ចាស់វាបំរុងយកវាទៅកាប់សាច់ វាភ័យណាស់ ហើយក៏លួចរត់ចេញយ៉ាងតក់ក្រហល់។ នៅតាមផ្លូវ វាបានជួបនឹងសុនខចាស់មួយក្បាល ដែលត្រូវគេបណ្េតញចេញពីផ្ទះ ដោយសារវាមិនអាចទៅបរបាញ់ជាមួយម្ចាស់វាបានទៀត។
លានិយាយថា ៖ មកជាមួយខ្ញុំមក! ខ្ញុំចេះកញ្ជ្រៀវ បងឯងចេះព្រុស យើងទាំង២នឹងអាចចូលរួមជាមួយវង់តន្ត្រីដ៏ល្បីនៅទីក្រុងប្រែម បាន។
សុនខនោះក៏រួមដំណើរជាមួយនឹងលាទៅ។ មានឆ្មាមួយនិងមាន់គកមួយទៀត ដែលម្ចាស់របស់ពួកវាបំរុងនឹងសំលាប់ដែរ បានចូលរួមជាមួយនឹងក្រុមរបស់លា។
យប់ងងឹតមកដល់ ពួកគេនៅវង្វេងក្នុងព្រៃនៅឡើយ…នៅឆ្ងាយពីទីក្រុង។ មាន់គកបានហើរទៅទំលើមែកឈើ សំលឹងមើលនាយអាយ ក៏បានឃើញពន្លឺផ្លុងៗមួយនៅមិនឆ្ងាយពីពួកគេ។ គេក៏នាំគ្នាដើរសំដៅទៅពន្លឺនោះ។ ពួកគេបានមកដល់ខ្ទមមួយ។ ពួកគេដឹងថាខ្ទមនោះជារបស់ពួកចោរ! នៅលើតុបាយ មានអាហារពោរពាស ដែលរៀបចំជាស្រេច។ សត្វទាំងនោះដោយក្តី ស្រេកឃ្លានបាននឹកឃើញឧបាយកលមួយដើម្បីបណ្តេញពួកចោរទាំងនោះ។ ពួកវាបានជើងហក់គោះបង្អួច នឹងស្រែកកងរំពងព្រមៗគ្នាឡើង។ ពួកចោរលឺដូច្នោះភ័យឆោឡោ រត់បាត់ស្រមោលដោយឥតងាកក្រោយ។ សត្វទាំង៤ បាននាំគ្នាស៊ីអាហារយ៉ាងរីករាយ រួចក៏ដេកលក់អស់ទៅ។
(more…)
មានបុរសម្នាក់ ដែលជាមនុស្សចូលចិត្តបោកបញ្ឆោតគេយកប្រាក់។ ថ្ងៃមួយបុរសនោះបានជួបដូនចាស់ម្នាក់នៅតាមផ្លូវ។ ដូនចាស់ក៏និយាយទៅកាន់គាត់ថា៖
- អ្នកឯងមកពីណា? ទៅណា?
- ខ្ញុំចុះពីលើមេឃ។ បុរសនោះឆ្លើយធ្វើវាហី។
- មែនហ្អែ៎!? ដូនចាស់សួរបញ្ជាក់។ អីចឹងឯងប្រហែលជាស្គាល់ប្តីរបស់ខ្ញុំហើយមើលទៅ? គាត់ទើបនឹងស្លាប់កាលពីឆ្នាំទៅ។
- ពិតណាស់ ខ្ញុំពិតជាស្គាល់គាត់។ ប៉ុន្តែគាត់មិនសូវសុខសប្បាយទេ! គាត់រកការងារធ្វើមិនទាន់បាន ហើយថែមទាំងគ្មានសំលៀកបំពាក់និងគ្មានអាហារបរិភោគទៀត!!
- គួរអោយសង្វេកមែន! ដូនចាស់បន្លឺឡើង។ បើខ្ញុំចង់ផ្ញើរអាវរងាមួយអោយគាត់ តើឯងអាចយកទៅបានឫទេ?
- មិនបានទេ! នៅច្រកទ្វារចូលឋានសួគ៌ គេឆែកឆេតឹងតែងណាស់។ ខ្ញុំអាចយកទៅបានតែប្រាក់ទេ ព្រោះងាយលាក់ក្នុងហោប៉ៅ។
- ឯងនិយាយសមហេតុផលមែន។ អីចឹងយកប្រាក់នេះទៅ។ ខ្ញុំផ្ញើរអោយគាត់ផង។
ដូនចាស់បានអោយប្រាក់របស់គាត់ទាំងអស់ទៅបុរសមិនស្គាល់មុខនោះ ហើយថ្លែងអំណរគុណគេយ៉ាងខ្លាំងចំពោះកាតរយកអាសារនេះ។
- អ្នកណាទៅដឹងហ្ន៎! នៅដល់ឋានសួគ៌ហើយនៅខ្វះខោអាវស្លៀកពាក់ ខ្វះម្ហូបអាហារទៀត! ដូនចាស់ដើរបណ្តើរនិយាយបណ្តើរ។
កាលពីព្រេងនាយ មានកុកមួយនិងកញ្ជ្រោងមួយជាមិត្តនិងគ្នា។ ល្ងាចមួយកញ្ជ្រោងបានអញ្ជើញកុកជាសំលាញ់ខ្លួនទៅបវិភោគអាហារមួយពេលនៅផ្ទះខ្លួន។ កញ្ជ្រោងបានលើកម្ហូបមក២ចានសំប៉ែត មួយសំរាប់មិត្តវា មួយទៀតសំរាប់ខ្លួនឯង។ វាអញ្ជើញមិត្តវាពិសារយ៉ាងគួរសម រួចហើយវាស៊ីយ៉ាងឆ្ងាញ់។ ដោយកុកមានចំពុះវែងស្រួច ដូច្នេះវាមិនអាចស៊ីម្ហូបនៅក្នុងចាននោះបានឡើយ។ ដោយកុកជាសត្វមានសុជីរធម៌ វាមិនចេញស្តីមួយម៉ាត់។ វាអរគុណកញ្ជ្រោង រួចក៏អញ្ជើញមកបវិភោគអាហារនៅផ្ទះខ្លួនម្តង។
កុកបានលើកស៊ុបមកពីថូ មួយសំរាប់មិត្តវា មួយទៀតសំរាប់ខ្លួនឯង។ វាអញ្ជើញមិត្តវាពិសារយ៉ាងគួរសម រួចហើយវាស៊ីយ៉ាងឆ្ងាញ់មាត់មិនខ្វល់ពីកញ្ជ្រោង។ កញ្ជ្រោងក៏លាកុកមកផ្ទះវិញដោយពោះទទេ។
មានកាលមួយនោះ បុរសម្នាក់កើតក្ដីនឿយហត់ ហើយធុញទ្រាន់ចំពោះការងារក្រៅផ្ទះ ផ្ទុយពីភរិយារបស់គាត់ដែលនៅតែផ្ទះ។ ហើយអ្វីដែលធ្វើអោយគាត់កាន់តែច្រណែននាងទៅទៀតនោះ គឺនាងនៅតែផ្ទះហើយ នៅមានគេប្រារព្ធទិវាសិទ្ធិនារី៨មីនាសំរាប់នាងថែមទៀត។
គាត់ចង់អោយប្រពន្ធរបស់គាត់បានដឹងពីការលំបាករបស់គាត់ ដូច្នេះគាត់ក៏បួងសួងដល់ទេវតា៖
« ទេវតាអឺយ មួយថ្ងៃខ្ញុំធ្វើការប្រាំបីម៉ោង ចំនែកឯភរិយាខ្ញុំវិញ នាងនៅតែផ្ទះ ។ ខ្ញុំចង់អោយនាងយល់ពីការលំបាករបស់ខ្ញុំ។ ដូច្នេះ សូមព្រះអង្គ ជួយប្ដូរកាយយើងទាំងពីរ អោយបានមួយថ្ងៃ ដើម្បីអោយនាងយល់ពីខ្ញុំផង »
អនុស្សាវរីយ៍រវាងនាងនិងបុរសម្នាក់នេះក្នុងសហករណ៍ជាមួយគ្នា បានបណ្ដាលអោយនាងលង់ខ្លួនស្រលាញ់គាត់ដោយមិនដឹងខ្លួន។ គឺមិនដឹងខ្លួនថានាងស្រលាញ់គាត់តាំងពីពេលណា។ នាងមិនដឹងថា នាងបានស្រលាញ់គាត់ដោយសារតែអ្វីផង។ គាត់សង្ហារ? គាត់ជាមនុស្សល្អ? រឺមកពីគាត់ជាមនុស្សមានការយល់ដឹងច្រើន?។ តែនាងដឹងថា នាងស្រលាញ់គាត់។ សេចក្ដីស្រលាញ់តែមួយ វាបានបិទបាំងរូបគាត់ជិត មិនអោយនាងមើលឃើញអ្វីទាំងអស់ផ្សេងពីនេះ… មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះវាថែមទាំងធ្វើអោយបញ្ញារបស់នាងលែងដំណើរការតទៅទៀត។
គំនាបប្រពៃណីខ្មែរបានកៀបរិតនាងជាប់ មិនអនុញ្ញាតអោយនាងសំដែងសេចក្តីស្រលាញ់របស់នាងចំពោះបុរសម្នាក់នេះបានឡើយ។ សង្គមក្អែកខ្មៅ ស្នេហាជាទង្វើខុសសីលធម៌ ជាកំអែលសក្តិភូមិ ជាទង្វើអាវាសែ។ តែគំនាបនេះ មិនអាចហាមឃាត់ចិត្តនាងមិនអោយលួចស្រលាញ់គាត់បានឡើយ។
អ្វីដែលបុរសម្នាក់នេះបានធ្វើទៅលើរូបនាង បានធ្វើអោយនាងស្មានដោយព្រាវៗថាគាត់ប្រហែលជាស្រលាញ់នាង។ តែជួនកាលនាងគិតថា គាត់ប្រហែលជាមិនស្រលាញ់នាងទេ គេមិនដែលនិយាយថាស្រលាញ់នាងផង គេប្រហែលជាគ្រាន់តែរាប់អាននាងធម្មតាតែប៉ុណ្ណោះ។
សហករណ៍រលាយ បុរសម្នាក់នេះក៏ត្រូវវិលទៅស្រុករបស់គេវិញដែរ។ នៅពេលដែលគាត់ចាកចេញទៅ នាងចង់និយាយអ្វីម្យ៉ាងប្រាប់ដល់គាត់ តែនាងមិនអាចនិយាយចេញបាន បានត្រឹមតែលួចមើលពីចំងាយ។ តួឯកក្នុងប្រលោមលោក គេសន្យាដល់នារីកំពូលស្នេហ៍របស់គេនៅពេលដែលបែកគ្នា ថាគេនឹងវិលវិញ វិលមករកនារីរបស់គេតាមពាក្យសន្យា.. មួយឆ្នាំ ពីរឆ្នាំ បីឆ្នាំ …។ តែបុរសកំពូលស្នេហ៍របស់នាងបានចាកចេញទៅដោយគ្មានបន្សល់ពាក្យសន្យាអ្វីមួយម៉ាត់ ។ តែនោះវាមិនមែនជាកំហុសរបស់គាត់ទេ។ គាត់មិនដែលនិយាយថាស្រលាញ់នាងផង ហើយនាងក៏មិនដែលនិយាយថាស្រលាញ់គាត់ដែរ។ ស្នេហានោះវាឋិតនៅជាអាថ៌កំបាំងក្នុងចិត្តនាង ដែលមានតែនាងតែម្នាក់ប៉ុណ្ណោះដែលបានដឹង ហើយប្រហែលនាងលួចស្រលាញ់គាត់តែម្នាក់ឯងផងក៏មិនដឹង។
ទោះបីជាមិនដឹងថា គាត់នឹងវិលមកវិញឬក៏អត់ក៏ដោយ នាងនៅតែរង់ចាំគាត់ រង់ចាំថ្ងៃដែលគាត់មកស្ដីដណ្ដឹងនាងតាមប្រពៃណី។ រង់ចាំថ្ងៃនោះ ទោះគ្មានសង្ឃឹមនិងមានសង្ឃឹម។ រង់ចាំថ្ងៃនោះទោះគ្មានពាក្យសន្យា៕
រ៉ែន, ០៨ មិនា ២០១០
ដោយ វិចិត្រ
Techno Charity is a charitable organization created in 2006 by engineers graduated from the Institute of Technology of Cambodia.
Recent Comments