អនុស្សាវរីយ៍រវាងនាងនិងបុរសម្នាក់នេះក្នុងសហករណ៍ជាមួយគ្នា បានបណ្ដាលអោយនាងលង់ខ្លួនស្រលាញ់គាត់ដោយមិនដឹងខ្លួន។ គឺមិនដឹងខ្លួនថានាងស្រលាញ់គាត់តាំងពីពេលណា។ នាងមិនដឹងថា នាងបានស្រលាញ់គាត់ដោយសារតែអ្វីផង។ គាត់សង្ហារ? គាត់ជាមនុស្សល្អ? រឺមកពីគាត់ជាមនុស្សមានការយល់ដឹងច្រើន?។ តែនាងដឹងថា នាងស្រលាញ់គាត់។ សេចក្ដីស្រលាញ់តែមួយ វាបានបិទបាំងរូបគាត់ជិត មិនអោយនាងមើលឃើញអ្វីទាំងអស់ផ្សេងពីនេះ… មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះវាថែមទាំងធ្វើអោយបញ្ញារបស់នាងលែងដំណើរការត ទៅទៀត។
គំនាបប្រពៃណីខ្មែរបានកៀបរិតនាងជាប់ មិនអនុញ្ញាតអោយនាងសំដែងសេចក្តីស្រលាញ់របស់នាងចំពោះបុរសម្នាក់ នេះបានឡើយ។ សង្គមក្អែកខ្មៅ ស្នេហាជាទង្វើខុសសីលធម៌ ជាកំអែលសក្តិភូមិ ជាទង្វើអាវាសែ។ តែគំនាបនេះ មិនអាចហាមឃាត់ចិត្តនាងមិនអោយលួចស្រលាញ់គាត់បានឡើយ។
អ្វីដែលបុរសម្នាក់នេះបានធ្វើទៅលើរូបនាង បានធ្វើអោយ
រឿងនិទានបែបទស្សនវិជ្ជា
ថ្ងៃមួយលោកតាម្នាក់និយាយជាមួយចៅរបស់គាត់។ គាត់និយាយថា “នៅក្នុងខ្លួនរបស់យើងមានចចកពីរក្បាលប្រយុទ្ធគ្នា-ចចកមួយពោរពេញដោយការភ័យខ្លាចនិងសេចក្ដីស្អប់ច្រណែនឈ្នានីស ហើយចចកមួយក្បាលទៀតពោរពេញដោយសេចក្ដីស្រលាញ់និងសេចក្ដីស្ងប់ស្ងាត់”
ចៅនោះមើលមុខតា ហើយសួរថា “តើចចកមួយណាជាអ្នកឈ្នះ?”
លោកតាក៏តបថា “គឺចចកដែលយើងចិញ្ចឹមវា ជាអ្នកឈ្នះ”
កាលសម័យថ្ងៃមួយនៅក្រុងកុហ្វា មានជនកំណាញ់ម្នាក់។ គាត់បានដឹងថានៅក្រុងបាស្សូរ៉ា មានបុរសម្នាក់ដែលកំណាញ់ជាងគាត់ទៅទៀត។ ដូច្នេះគាត់គិតថា គាត់គួរតែទៅរៀនសូត្រពីបុរសម្នាក់នោះ ដោយសុំគាត់ធ្វើជាគ្រូ។ គាត់ក៏រូតរះធ្វើដំណើរទៅជួបនឹងបុរសដែលជានិមិត្តរូបរបស់គាត់នោះ។ នៅពេលបានជួបនឹងជនកំណាញ់ប្រចាំក្រុងបាស្សូរ៉ាភ្លាម ជនកំណាញ់ប្រចាំក្រុងកុហ្វាបានសម្ដែងការគួរសមតាមប្រពៃណីអ្នកស្រុក និងសុំជនកំណាញ់ប្រចាំក្រុងបាស្សូរ៉ា ធ្វើជាគ្រូ។ ជនកំណាញ់ប្រចាំក្រុងបាស្សូរ៉ាក៏យល់ព្រម
« សូមស្វាគមន៍ ! តស់ ឥលូវយើងទៅផ្សារដើរទិញអីវ៉ាន់ »
ពួកគេក៏ដើរទៅហាងលក់នំប៉័ង។ [...]
មានខ្លាឃ្មុំមួយក្បាលរស់នៅក្នុងព្រៃ។ រាល់ថ្ងៃវាតែងតែកើតទុក្ខក្រៀមក្រំ។ អេវ៉ា តែងតែមកលួងលោមវាដើម្បីកុំអោយវាកើតទុក្ខទៀត។
នៅថ្ងៃចន្ទ នាងបានបេះផ្កាដ៏ស្អាតមួយយកទៅអោយខ្លាឃ្មុំដែលកើតទុក្ខនោះ។ តែខ្លាឃ្មុំមិនចាប់អារម្មណ៍សោះ ហើយវានិយាយថា “ផ្កានេះនឹងស្រពោន..”។ វាក៏កើតទុក្ខបន្តទៀត។
ថ្ងៃអង្គារ នាងអេវ៉ាបានធ្វើនំដ៏ធំមួយមានផ្លែឈែរីមួយនៅកណ្តាល យកទៅអោយខ្លាឃ្មុំ។ “នៅពេលញ៉ាំរួច នឹងគ្មានអ្វីសល់ទៀតទេ” ខ្លាឃ្មុំកើតទុក្ខដដែល។
ថ្ងៃពុធ នាងអេវ៉ានិទានរឿងដែលនាងចូលចិត្តបំផុតអោយខ្លាឃ្មុំស្ដាប់។ តែខ្លាឃ្មុំនៅតែអោនមុខជ្រប់កើតទុក្ខដដែល។ ខ្លាឃ្មុំនិយាយថា “បន្តិចទៀតរឿងនេះនឹងចប់ហើយ..” ។ អេវ៉ាក៏តបថា “តែយើងអាចអានសារជាថ្មីបាន”។ “តែយើងដឹងសាច់រឿងអស់ហើយហ្នឹង!”។ ខ្លាឃ្មុំកើតទុក្ខដដែល។
អ៊ីវ៉ានរីករាយជាខ្លាំង ក៏ត្រលប់ទៅរកចចកប្រផេះ។ ប៉ុន្តែចចកនិយាយប្រាប់គាត់ថា “ខ្ញុំបានប្រាប់ឯងហើយកុំអោយប៉ះទ្រុងនោះ! តើហេតុអ្វីក៏ឯងមិនព្រមស្ដាប់ពាក្យបណ្ដាំរបស់ខ្ញុំ?”
“មែនហើយខ្ញុំសូមទោស លោកបងចចក”
“អញ្ចឹង..អញ្ចឹងមិនអីទេ អង្គុយលើខ្នងខ្ញុំមក កាន់ខ្សែនេះអោយជាប់”
អ៊ីវ៉ាននិងចចកក៏ចេញដំនើរទៅមុខទៀត។
បន្ទាប់ពីហោះហើរមួយរយៈមក ពួកគេបានមកដល់វិមានមួយទៀត នៅទីនោះមានសេះមួយក្បាលដែលមានសក់មាស។
“អ៊ីវ៉ាន ចូរឯងឡើងតាមជញ្ជាំងនេះទៅ ពួកអ្នកយាមដេកលក់អស់ហើយ។ ឯងទៅក្រោលសេះ យកសេះចេញមក ហើយចូរក្រលេកមើលបង្ហៀរ តែកុំប៉ះវាអោយសោះ”
អ៊ីវ៉ានក៏ឡើងជញ្ជាំងចូលក្នុងប្រាសាទ។ នៅពេលនោះពួកអ្នកយាមដេកលក់អស់។
គាត់ដើរសំដៅទៅក្រោលសេះ អូសវាចេញមកចេញ ហើយក្រលេកមើលបង្ហៀរដូចចចកបង្គាប់។ បង្ហៀរនោះធ្វើពីមាស មានដាំលំអដោយត្បូងមានតំលៃ។ អ៊ីវ៉ានក៏យកដៃទៅអង្អែលបង្ហៀរនោះ ស្រាប់តែភ្លាមនោះសំលេងរោទិ៍ក៏បានលាន់ឡើង។ ពួកអាមាត្រក៏ភ្ញាក់ឡើង ហើយចាប់អ៊ីវ៉ានជាប់។ ពួកគេក៏នាំអ៊ីវ៉ានទៅជួបស្តេចត្សារឃុសម៉ាន់
“តើឯងជានរណា? មកពីណា?”
“ទូលបង្គំឈ្មោះ អ៊ីវ៉ាន ត្សារេវិច ត្រូវជាបុត្ររបស់ព្រះចៅត្សារផេរ៉ាប៉ុង”
“យី ជាបុត្ររបស់ព្រះចៅត្សារមួយអង្គ ម្តេចក៏មកលួចសេះគេមួយក្បាលទៅវិញ! បើឯងនិយាយប្រាប់យើងតែបន្តិច យើងនឹងប្រគល់សេះនេះដល់ឯងភ្លាម។ តែមិនអីទេពេលនេះឯងធ្វើការអោយយើងមួយ យើងនឹងប្រគល់សេះនេះដល់ឯង។ ព្រះចៅត្សារដាល់ម៉ាត់មានបុត្រីមួយអង្គឈ្មោះអេលេណា ប្រេក្រាច្នាយ៉ា។ ចូរឯងទៅយកនាងមកអោយយើង យើងនឹងប្រគល់សេះនេះព្រមទាំងបង្ហៀររបស់វាដល់ឯង”
កាលពីយូរលង់ណាស់មកហើយ មានព្រះរាជាមួយអង្គមានរាជបុត្របីអង្គ។ រាជបុត្រពៅឈ្មោះ អ៊ីវ៉ាន។ ស្តេចសារមានសួនដ៏អស្ចារ្យមួយ ដែលមានដើមប៉ោមមួយដើម មានផ្លែមកជាមាស។ ប៉ុន្តែនៅរៀងរាល់រាត្រី ផ្លែប៉ោមមួយត្រូវបានគេលួច។ ព្រះរាជាទ្រង់កើតទុក្ខជាខ្លាំង ព្រះអង្គក៏បញ្ជាអោយអាមាត្រទៅយាមកាមដើមប៉ោមនោះ។ គ្មានអាមាត្រណាអាចរកឃើញចោរដែលបានមកលួយបេះប៉ោមនេះឡើយ។ ព្រះរាជាលែងសោយអាហារនិងភេសជ្ជៈ ទ្រង់ស្លេកស្លាំង ព្រះកាយចុះខ្សោយ ។
រាជបុត្ររបស់ព្រះអង្គទាំងបីខំលួងលោមទ្រង់ “ព្រះបិតា, ពួកយើងនឹងទៅយាមដើមប៉ោមនោះដោយផ្ទាល់”។
រាជបុត្រច្បងនិយាយថា “ថ្ងៃនេះជាភារកិច្ចរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំនឹងទៅយាមដើមប៉ោមនោះ”។ រាជបុត្រច្បងក៏ចេញទៅយាមដើមប៉ោមនោះ។
មុនពេលរាត្រីមកដល់បន្តិច គ្មានស្លាកស្នាមរឺសញ្ញាអ្វីដែលគួរអោយកត់សំគាល់ទាំងអស់ គាត់ក៏ប្រាសខ្នងដេកលើស្មៅទន់ល្មើយ ហើយក៏លង់លក់ទៅ។ នៅព្រឹក ព្រះចៅត្សារក៏សួរគាត់ “មើល៍កូនសំលាញ់ តើកូនបានឃើញចោរទេ យប់ម៉ិញ?”
“ទេព្រះបិតា យប់ម៉ិញនេះកូននៅយាមពេញមួយយប់ដោយមិនបានដេកសូម្បីតែមួយពព្រិចភ្នែក ប៉ុន្តែកូនមិនបានឃើញអ្វីទាំងអស់”
Techno Charity is a charitable organization created in 2006 by engineers graduated from the Institute of Technology of Cambodia.
Recent Comments Gravatars