Share with you what we have known
បន្ទាប់ពីរៀបការនឹងគ្នា២ឆ្នាំមក ថមនិងនាងអេលីហ្សាប៊ែត បានរើមកនៅផ្ទះល្វែងមួយក្នុងទីក្រុង។ គេតាំង២នាក់នៅក្មេងដែរ ដោយថម ទើបតែមានអាយុ២៦ឆ្នាំ ហើយអេលីហ្សាប៊ែតទើបតែ២២ឆ្នាំ។
អេលីហ្សាប៊ែត តែងតែធ្វើម្ហូបសំរាប់ពេលល្ងាចជានិច្ច នៅពេលដែលគេទាំង២នាក់ត្រលប់មកពីធ្វើការវិញ។ នៅពេលញ៉ាំអាហារ ប្រសិនបើមានសាច់ ថម តែងតែកាត់វាជានិច្ចសំរាប់អេលីហ្សាប៊ែត ។ អានបន្ត
A blind boy sat on the steps of a building with a hat by his feet. He held up a sign which said:
“I am blind, please help.” There were only a few coins in the hat. A man was walking by. He took a few coins from his pocket and dropped them into the hat.
He then took the sign, turned it around, and wrote some words. He put the sign back so that everyone who walked by would see the new words.
Soon the hat began to fill up. A lot more people were giving money to the blind boy. That afternoon the man who had changed the sign came to see how things were. The boy recognized his footsteps and asked, “Were you the one who changed my sign this morning? What did you write?” [Read more...]
មានសត្វលាមួយក្បាល វាខិតខំធ្វើការបំរើម្ចាស់វាណាស់ មិនដែលខ្ជិលច្រអូសម្តងណាឡើយ។ ថ្ងៃមួយមួយវាដឹងថា ម្ចាស់វាបំរុងយកវាទៅកាប់សាច់ វាភ័យណាស់ ហើយក៏លួចរត់ចេញយ៉ាងតក់ក្រហល់។ នៅតាមផ្លូវ វាបានជួបនឹងសុនខចាស់មួយក្បាល ដែលត្រូវគេបណ្េតញចេញពីផ្ទះ ដោយសារវាមិនអាចទៅបរបាញ់ជាមួយម្ចាស់វាបានទៀត។
លានិយាយថា ៖ មកជាមួយខ្ញុំមក! ខ្ញុំចេះកញ្ជ្រៀវ បងឯងចេះព្រុស យើងទាំង២នឹងអាចចូលរួមជាមួយវង់តន្ត្រីដ៏ល្បីនៅទីក្រុងប្រែម បាន។
សុនខនោះក៏រួមដំណើរជាមួយនឹងលាទៅ។ មានឆ្មាមួយនិងមាន់គកមួយទៀត ដែលម្ចាស់របស់ពួកវាបំរុងនឹងសំលាប់ដែរ បានចូលរួមជាមួយនឹងក្រុមរបស់លា។
យប់ងងឹតមកដល់ ពួកគេនៅវង្វេងក្នុងព្រៃនៅឡើយ…នៅឆ្ងាយពីទីក្រុង។ មាន់គកបានហើរទៅទំលើមែកឈើ សំលឹងមើលនាយអាយ ក៏បានឃើញពន្លឺផ្លុងៗមួយនៅមិនឆ្ងាយពីពួកគេ។ គេក៏នាំគ្នាដើរសំដៅទៅពន្លឺនោះ។ ពួកគេបានមកដល់ខ្ទមមួយ។ ពួកគេដឹងថាខ្ទមនោះជារបស់ពួកចោរ! នៅលើតុបាយ មានអាហារពោរពាស ដែលរៀបចំជាស្រេច។ សត្វទាំងនោះដោយក្តី ស្រេកឃ្លានបាននឹកឃើញឧបាយកលមួយដើម្បីបណ្តេញពួកចោរទាំងនោះ។ ពួកវាបានជើងហក់គោះបង្អួច នឹងស្រែកកងរំពងព្រមៗគ្នាឡើង។ ពួកចោរលឺដូច្នោះភ័យឆោឡោ រត់បាត់ស្រមោលដោយឥតងាកក្រោយ។ សត្វទាំង៤ បាននាំគ្នាស៊ីអាហារយ៉ាងរីករាយ រួចក៏ដេកលក់អស់ទៅ។
[Read more...]
មានបុរសម្នាក់ ដែលជាមនុស្សចូលចិត្តបោកបញ្ឆោតគេយកប្រាក់។ ថ្ងៃមួយបុរសនោះបានជួបដូនចាស់ម្នាក់នៅតាមផ្លូវ។ ដូនចាស់ក៏និយាយទៅកាន់គាត់ថា៖
- អ្នកឯងមកពីណា? ទៅណា?
- ខ្ញុំចុះពីលើមេឃ។ បុរសនោះឆ្លើយធ្វើវាហី។
- មែនហ្អែ៎!? ដូនចាស់សួរបញ្ជាក់។ អីចឹងឯងប្រហែលជាស្គាល់ប្តីរបស់ខ្ញុំហើយមើលទៅ? គាត់ទើបនឹងស្លាប់កាលពីឆ្នាំទៅ។
- ពិតណាស់ ខ្ញុំពិតជាស្គាល់គាត់។ ប៉ុន្តែគាត់មិនសូវសុខសប្បាយទេ! គាត់រកការងារធ្វើមិនទាន់បាន ហើយថែមទាំងគ្មានសំលៀកបំពាក់និងគ្មានអាហារបរិភោគទៀត!!
- គួរអោយសង្វេកមែន! ដូនចាស់បន្លឺឡើង។ បើខ្ញុំចង់ផ្ញើរអាវរងាមួយអោយគាត់ តើឯងអាចយកទៅបានឫទេ?
- មិនបានទេ! នៅច្រកទ្វារចូលឋានសួគ៌ គេឆែកឆេតឹងតែងណាស់។ ខ្ញុំអាចយកទៅបានតែប្រាក់ទេ ព្រោះងាយលាក់ក្នុងហោប៉ៅ។
- ឯងនិយាយសមហេតុផលមែន។ អីចឹងយកប្រាក់នេះទៅ។ ខ្ញុំផ្ញើរអោយគាត់ផង។
ដូនចាស់បានអោយប្រាក់របស់គាត់ទាំងអស់ទៅបុរសមិនស្គាល់មុខនោះ ហើយថ្លែងអំណរគុណគេយ៉ាងខ្លាំងចំពោះកាតរយកអាសារនេះ។
- អ្នកណាទៅដឹងហ្ន៎! នៅដល់ឋានសួគ៌ហើយនៅខ្វះខោអាវស្លៀកពាក់ ខ្វះម្ហូបអាហារទៀត! ដូនចាស់ដើរបណ្តើរនិយាយបណ្តើរ។
កាលពីព្រេងនាយ មានកុកមួយនិងកញ្ជ្រោងមួយជាមិត្តនិងគ្នា។ ល្ងាចមួយកញ្ជ្រោងបានអញ្ជើញកុកជាសំលាញ់ខ្លួនទៅបវិភោគអាហារមួយពេលនៅផ្ទះខ្លួន។ កញ្ជ្រោងបានលើកម្ហូបមក២ចានសំប៉ែត មួយសំរាប់មិត្តវា មួយទៀតសំរាប់ខ្លួនឯង។ វាអញ្ជើញមិត្តវាពិសារយ៉ាងគួរសម រួចហើយវាស៊ីយ៉ាងឆ្ងាញ់។ ដោយកុកមានចំពុះវែងស្រួច ដូច្នេះវាមិនអាចស៊ីម្ហូបនៅក្នុងចាននោះបានឡើយ។ ដោយកុកជាសត្វមានសុជីរធម៌ វាមិនចេញស្តីមួយម៉ាត់។ វាអរគុណកញ្ជ្រោង រួចក៏អញ្ជើញមកបវិភោគអាហារនៅផ្ទះខ្លួនម្តង។
កុកបានលើកស៊ុបមកពីថូ មួយសំរាប់មិត្តវា មួយទៀតសំរាប់ខ្លួនឯង។ វាអញ្ជើញមិត្តវាពិសារយ៉ាងគួរសម រួចហើយវាស៊ីយ៉ាងឆ្ងាញ់មាត់មិនខ្វល់ពីកញ្ជ្រោង។ កញ្ជ្រោងក៏លាកុកមកផ្ទះវិញដោយពោះទទេ។
មានកាលមួយនោះ បុរសម្នាក់កើតក្ដីនឿយហត់ ហើយធុញទ្រាន់ចំពោះការងារក្រៅផ្ទះ ផ្ទុយពីភរិយារបស់គាត់ដែលនៅតែផ្ទះ។ ហើយអ្វីដែលធ្វើអោយគាត់កាន់តែច្រណែននាងទៅទៀតនោះ គឺនាងនៅតែផ្ទះហើយ នៅមានគេប្រារព្ធទិវាសិទ្ធិនារី៨មីនាសំរាប់នាងថែមទៀត។
គាត់ចង់អោយប្រពន្ធរបស់គាត់បានដឹងពីការលំបាករបស់គាត់ ដូច្នេះគាត់ក៏បួងសួងដល់ទេវតា៖
« ទេវតាអឺយ មួយថ្ងៃខ្ញុំធ្វើការប្រាំបីម៉ោង ចំនែកឯភរិយាខ្ញុំវិញ នាងនៅតែផ្ទះ ។ ខ្ញុំចង់អោយនាងយល់ពីការលំបាករបស់ខ្ញុំ។ ដូច្នេះ សូមព្រះអង្គ ជួយប្ដូរកាយយើងទាំងពីរ អោយបានមួយថ្ងៃ ដើម្បីអោយនាងយល់ពីខ្ញុំផង »
អនុស្សាវរីយ៍រវាងនាងនិងបុរសម្នាក់នេះក្នុងសហករណ៍ជាមួយគ្នា បានបណ្ដាលអោយនាងលង់ខ្លួនស្រលាញ់គាត់ដោយមិនដឹងខ្លួន។ គឺមិនដឹងខ្លួនថានាងស្រលាញ់គាត់តាំងពីពេលណា។ នាងមិនដឹងថា នាងបានស្រលាញ់គាត់ដោយសារតែអ្វីផង។ គាត់សង្ហារ? គាត់ជាមនុស្សល្អ? រឺមកពីគាត់ជាមនុស្សមានការយល់ដឹងច្រើន?។ តែនាងដឹងថា នាងស្រលាញ់គាត់។ សេចក្ដីស្រលាញ់តែមួយ វាបានបិទបាំងរូបគាត់ជិត មិនអោយនាងមើលឃើញអ្វីទាំងអស់ផ្សេងពីនេះ… មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះវាថែមទាំងធ្វើអោយបញ្ញារបស់នាងលែងដំណើរការតទៅទៀត។
គំនាបប្រពៃណីខ្មែរបានកៀបរិតនាងជាប់ មិនអនុញ្ញាតអោយនាងសំដែងសេចក្តីស្រលាញ់របស់នាងចំពោះបុរសម្នាក់នេះបានឡើយ។ សង្គមក្អែកខ្មៅ ស្នេហាជាទង្វើខុសសីលធម៌ ជាកំអែលសក្តិភូមិ ជាទង្វើអាវាសែ។ តែគំនាបនេះ មិនអាចហាមឃាត់ចិត្តនាងមិនអោយលួចស្រលាញ់គាត់បានឡើយ។
អ្វីដែលបុរសម្នាក់នេះបានធ្វើទៅលើរូបនាង បានធ្វើអោយនាងស្មានដោយព្រាវៗថាគាត់ប្រហែលជាស្រលាញ់នាង។ តែជួនកាលនាងគិតថា គាត់ប្រហែលជាមិនស្រលាញ់នាងទេ គេមិនដែលនិយាយថាស្រលាញ់នាងផង គេប្រហែលជាគ្រាន់តែរាប់អាននាងធម្មតាតែប៉ុណ្ណោះ។
សហករណ៍រលាយ បុរសម្នាក់នេះក៏ត្រូវវិលទៅស្រុករបស់គេវិញដែរ។ នៅពេលដែលគាត់ចាកចេញទៅ នាងចង់និយាយអ្វីម្យ៉ាងប្រាប់ដល់គាត់ តែនាងមិនអាចនិយាយចេញបាន បានត្រឹមតែលួចមើលពីចំងាយ។ តួឯកក្នុងប្រលោមលោក គេសន្យាដល់នារីកំពូលស្នេហ៍របស់គេនៅពេលដែលបែកគ្នា ថាគេនឹងវិលវិញ វិលមករកនារីរបស់គេតាមពាក្យសន្យា.. មួយឆ្នាំ ពីរឆ្នាំ បីឆ្នាំ …។ តែបុរសកំពូលស្នេហ៍របស់នាងបានចាកចេញទៅដោយគ្មានបន្សល់ពាក្យសន្យាអ្វីមួយម៉ាត់ ។ តែនោះវាមិនមែនជាកំហុសរបស់គាត់ទេ។ គាត់មិនដែលនិយាយថាស្រលាញ់នាងផង ហើយនាងក៏មិនដែលនិយាយថាស្រលាញ់គាត់ដែរ។ ស្នេហានោះវាឋិតនៅជាអាថ៌កំបាំងក្នុងចិត្តនាង ដែលមានតែនាងតែម្នាក់ប៉ុណ្ណោះដែលបានដឹង ហើយប្រហែលនាងលួចស្រលាញ់គាត់តែម្នាក់ឯងផងក៏មិនដឹង។
ទោះបីជាមិនដឹងថា គាត់នឹងវិលមកវិញឬក៏អត់ក៏ដោយ នាងនៅតែរង់ចាំគាត់ រង់ចាំថ្ងៃដែលគាត់មកស្ដីដណ្ដឹងនាងតាមប្រពៃណី។ រង់ចាំថ្ងៃនោះ ទោះគ្មានសង្ឃឹមនិងមានសង្ឃឹម។ រង់ចាំថ្ងៃនោះទោះគ្មានពាក្យសន្យា៕
រ៉ែន, ០៨ មិនា ២០១០
ដោយ វិចិត្រ
រឿងនិទានបែបទស្សនវិជ្ជា
ថ្ងៃមួយលោកតាម្នាក់និយាយជាមួយចៅរបស់គាត់។ គាត់និយាយថា “នៅក្នុងខ្លួនរបស់យើងមានចចកពីរក្បាលប្រយុទ្ធគ្នា-ចចកមួយពោរពេញដោយការភ័យខ្លាចនិងសេចក្ដីស្អប់ច្រណែនឈ្នានីស ហើយចចកមួយក្បាលទៀតពោរពេញដោយសេចក្ដីស្រលាញ់និងសេចក្ដីស្ងប់ស្ងាត់”
ចៅនោះមើលមុខតា ហើយសួរថា “តើចចកមួយណាជាអ្នកឈ្នះ?”
លោកតាក៏តបថា “គឺចចកដែលយើងចិញ្ចឹមវា ជាអ្នកឈ្នះ”
នាកាលសម័យថ្ងៃមួយនៅក្រុងកុហ្វា មានជនកំណាញ់ម្នាក់។ គាត់បានដឹងថានៅក្រុងបាស្សូរ៉ា មានបុរសម្នាក់ដែលកំណាញ់ជាងគាត់ទៅទៀត។ ដូច្នេះគាត់គិតថា គាត់គួរតែទៅរៀនសូត្រពីបុរសម្នាក់នោះ ដោយសុំគាត់ធ្វើជាគ្រូ។ គាត់ក៏រូតរះធ្វើដំណើរទៅជួបនឹងបុរសដែលជានិមិត្តរូបរបស់គាត់នោះ។ នៅពេលបានជួបនឹងជនកំណាញ់ប្រចាំក្រុងបាស្សូរ៉ាភ្លាម ជនកំណាញ់ប្រចាំក្រុងកុហ្វាបានសម្ដែងការគួរសមតាមប្រពៃណីអ្នកស្រុក និងសុំជនកំណាញ់ប្រចាំក្រុងបាស្សូរ៉ា ធ្វើជាគ្រូ។ ជនកំណាញ់ប្រចាំក្រុងបាស្សូរ៉ាក៏យល់ព្រម
« សូមស្វាគមន៍ ! តស់ ឥលូវយើងទៅផ្សារដើរទិញអីវ៉ាន់ »
ពួកគេក៏ដើរទៅហាងលក់នំប៉័ង។
« សួស្តី! តើកន្លែងលោកមាននំប៉័ងល្អៗទេ? »
« បាទ មានលោកម្ចាស់! នំប៉័ងរបស់ខ្ញុំនៅថ្មីៗហើយទន់ដូចជាប៊័រអញ្ចឹង » អ្នកលក់ឆ្លើយតប។
« ឯងកត់ទុក អាពួកម៉ាក » ជនកំណាញ់ប្រចាំក្រុងបាស្សូរ៉ានិយាយទៅកាន់ជនកំណាញ់មកពីក្រុងកុហ្វា « សូម្បីតែអ្នកលក់នំប៉័ងក៏គិតថា ប៊័រល្អជាងនំប៉័ងដែរ។ ប៊័រហ្នឹង គេបរិភោគតែបន្តិចបន្តួចទេ ដូច្នេះយើងទៅទិញប៊័រវិញប្រសើរជាង អស់លុយតិចហើយ មានគុណភាពល្អជាងនំប៉័ងទៀត។ »
ដូច្នេះពួកគេក៏បន្តដំណើរទៅហាងលក់ប៊័រ។
[Read more...]
Recent Comments Gravatars