ដំណើរ​ឡើងភ្នំឱរ៉ាល់រយៈពេល២យប់​៣ថ្ងៃ

DSC_1762

២០កុម្ភៈ ២០១៦ ខ្ញុំក្រោក​តាំង​ពីម៉ោង​៤ភ្លឺ ដើម្បីរៀបចំចំអិនម្ហូប និង​ដាំ​បាយយក​ទៅ​ភ្នំ ព្រោះត្រូវ​ចេញ​ពី​ផ្ទះ​ដើម្បី​ទៅចាំ​រថយន្ត​នូវ​ម៉ោង ៥និង៤៥នាទី។ ម្ហូប ដែល​ខ្ញុំ​ត្រៀមយក​ទៅ​សាច់​គោ​ងៀតដែលប្តីខ្ញុំ​ប្រលាក់​ត្រៀមទុកតាំង​ពី​អាទិត្យមុន​ អាំង​ឆ្អិន​​ជាស្រេច​មួយ​ប្រអប់​ធំ​គួរសម ពងទាស្ងោរ ៥ ឆៃប៉ូវមួយ​ប្រអប់​តូច និងបាយមួយឆ្នាំង​តូច។ ក្រៅ​ពីនេះមាន​នំប៉័ងជ្រុងកន្លះ​ដើម ដំណាប់​ស្ត្រប៊ែរី១កែវតូច មី៤កំប៉ុង មីកណ្ចប់៣​កញ្ចប់ ប៉ោម២ផ្លែ នំផ្អែម ស្ករគ្រាប់ កូកាកូឡា២កំប៉ុង និង​ទឹកសុទ្ធ៤ដបតូច។ របស់របរ​ប្រើប្រាស់​ផ្ទាល់​ខ្លួន បន្តិចបន្តួច​ សំលៀកបំពាក់​ម្នាក់​តែ​២​សំរាប់ ក្រមា និង អង្រឹងម្នាក់មួយ​និង​ចំណី​អាហារ​ដូច​រៀប​រាប់​ខាងលើ ខ្ញុំបាន​រៀប​ចំដាក់​ក្នុង​កាបូបស្ពាយខ្នង​ម្នាក់​មួយនិង​ចែករំលែក​បាន​យ៉ាង​ស្មើគ្នា​ល្អណាស់។ ខ្ញុំនិងវិចិត្រ(ប្តីខ្ញុំ)បានចេញ​ពីផ្ទះ​តាម​ម៉ោង​កំណត់ ដោយ​មាន​ម៉ូតូ​ឌុប​ម៉ូយ​ប្រចាំ​របស់​ម្តាយ​ខ្ញុំ​ជា​អ្នក​មក​ឌុប​ពួក​យើងទៅ​កន្លែង​ចាំ​រថយន្ត។ ម៉ោង​ជិត​៧​ព្រឹក ទើប​ពួកយើងបាន​ឡើង​រថយន្ត​ចេញពី​ភ្នំពេញ​។ អ្នក​ចូល​រួម​ឡើង​ភ្នំឱរ៉ាល់មាន​គ្នាសរុប ១០នាក់ ​ស្រី៥នាក់ ប្រុស៥នាក់ ក្នុង​នោះមានស្រីបារាំង​ម្នាក់ ប្រុស​បារាំង​ម្នាក់។ ក្រៅពីខ្ញុំនិង​ប្តីខ្ញុំ អ្នកឡើងភ្នំសុទ្ធតែ​ជាអ្នករួមការងារជាមួយ​ប្អូនថ្លៃស្រី​របស់​ខ្ញុំទាំង​អស់។ រថយន្ត​បោះពួយ​យ៉ាង​លឿន​ ចំណាយ​ពេល​តែជាងមួយម៉ោងក៏មកដល់ផ្លូវប​ត់ចូល​ភូមិ​ស្រែកិន ក្នុង​ស្រុក​ឱរ៉ាល់។ គ្រាន់តែ​បត់​ចេញ​ពី​ផ្លូវ​ជាតិ​ភ្លាម ផ្លូវ​ចូល​ភូមិហុយទ្រលោម ហើយ​គ្រលុក​ធំ​និ​ង​​ជ្រៅជាងរណ្តៅ​ត្រង់​សេ​ទៀត! តែសំណាង​ដែរ​ដោយសារ​រថយន្ត​នោះ ជា​របស់​អង្គការ និ​ងធ្លាប់​បរ​លើផ្លូវ​បែប​នេះ​ពីមុន​មក​ ទើប​ពួក​យើង​ពុំ​មាន​ជួប​បញ្ហារថយន្តជាប់​ផុងទេ! យើង​បាន​មក​ដល់​ផ្ទះ​មេ​ភូមិនូវ​ម៉ោង​៩និង​៣០នាទី​ព្រឹក។ ទៅ​ដល់​ទីនោះ មេភូមិ​បាន​ណែនាំ​អ្នកនាំ​ផ្លូវ​ម្នាក់ តែ​ពួក​យើង​មូល​មតិ​គ្នា​មិន​យក ដោយ​សារ បារាំង​ដែល​មក​ជាមួយយើងនោះ គាត់​ធ្លាប់​ឡើង​ភ្នំ​នេះ​កាល​ពី​មួយ​ខែ​មុន។ ដើម្បី​ធ្វើ​ដំណើរ​ដល់​ជើង​ភ្នំ យើង​បាន​ជួល​គោយន្តមួយ​ជិះ​ទាំង​អស់​គ្នា។ ពីផ្ទះ​មេភូមិ​ដល់​​ជើង​​ភ្នំ គេ​យក​ថ្លៃ ១២០០០០រៀល។ ជិះគោយន្ត​ជិត​២​ម៉ោង​ទើប​ដល់​គោលដៅ! ផ្លូវមហា​សែន​ពិបាក​! មិន​អាច​ស្រមៃ​ឃើញ​ទេ​ បើ​មិនបាន​ឃើញ​ផ្ទាល់​ភ្នែក ពិត​ជា​ហួសការស្មាន​មែន។ គេ​ហៅ​ថាគោ ពិតជា​មិន​ខុសមែន! វា​ប្រើម៉ាស៊ីនមែន តែ​ល្បឿនមិន​លើស​ពី គោ​ឡើយ ហើយឈឺ​គូថ​ទៀត​ព្រោះ ២​ម៉ោង លើ​បន្ទះ​​ឈើ រួច​ផ្លូវរលាក់​ទៀត គ្មាន​វាចារនឹង​ថ្លែង​ទេ! កន្លែង​ខ្លះ​ត្រូវ​ចុះ​ដើរហើយជួយរុញទៀត។ ផ្លូវចូល​ទៅ​ចង្អៀត​ ដូច្នេះ​ត្រូវ​ប្រយ័ត្នជានិច្ច ព្រោះព្រៃ​ឫស្សីដុះតាម​ផ្លូវ​យ៉ាង​ទ្រុបទ្រុល។ ពេល​ជិះ​គោយន្ត​ដល់​ជើង​ភ្នំ ខ្ញុំ​អស់​កំលាំង​រលីង ចេះ​តែ​គិត​ថា​ត្រូវ​ឡើងភ្នំឬមិនឡើង បើហត់​តាំង​ពី ជើង​ភ្នំទៅ​ហើយ។ តាម​ពិត​ដោយ​សារ​ម៉ោង​ជិត​ ១រសៀល​ទៅហើយ មិន​ទាន់​បាន​ញ៉ាំបាយ​ទើប​បាន​ជា​ហេវហត់​យ៉ាង​នេះ។ ពេល​មក​ដល់​គោល​ដៅ អ្នក​បើក​គោយន្ត​ចិត្ត​ល្អ បាន​នាំ​ពួក​យើង​មក​កន្លែង​មានទឹក គឺជាទឹក​ជ្រោះ​! ពិត​ជា​ល្អ​ស្អាត​មែន។ យើង​នាំ​គ្នា​ហូប​បាយនៅ​ទីនោះ។ សំណាង​ដែរ ដែល​ខ្ញុំ​មាន​​បាយ​ឆ្អិន​ស្រាប់ដល់​ទៅ​មួយ​ឆ្នាំង។ យើងទាំង​អស់​គ្នា ទាំង​អ្នក​បើក​គោយន្តញ៉ាំ​បាយ​មួយ​ឆ្នាំង​តូច​នោះមិន​ទាំង​អស់​ផង! ញ៉ាំរួច​មិន​បាន​សំរាក​ទេត្រូវ​ចាប់​ផ្តើម​ដើរ​ឡើងភ្នំ​ទៅ​ដំណាក់​ទីមួយភ្លាម ព្រោះ​ខ្លាច​​មិន​ដល់​គោល​ដៅ​មុន​ពេល​មេឃ​ងងឹត។ នៅ​តាម​ជើង​ភ្នំ​នោះ​ពោរ​ពេញ​ទៅ​ដោយ​ផ្សែង​ដោយសារឆេះ​កូនឈើ ឫស្សី និង​ស្លឹក​ឈើ​ស្ងួត និង​សំលេង​ម៉ាស៊ីន​រោទិ៍គ្មានឈប់​មួយ​វិនាទី​ណា​ឡើយ។ ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍តាន​តឹង ស្ងួតខ្លាំងក្នុងបំពង់ក​ដោយ​សារ​​​ពុ​ល​នឹង​ផ្សែង​នោះ។ ផ្លូវ​ឡើង​ទួល​បន្តិចម្តងៗ ដើរ​បាន​បន្តិចឈប់ៗ ពិត​ជា​ហត់​ខ្លាំង​ណាស់។ មិន​មែន​តែ​ខ្ញុំ​ទេ​ដែល​អស់​កំលាំងខ្លាំង អ្នក​ផ្សេង​ក៏​អីចឹង​ដែរ លើក​លែង​តែ​​បារាំង​២នាក់​ចេញ។ ពួក​គាត់​មើល​ទៅដូច​បារម្ភនឹង​ពួក​យើង​ណាស់ ហើយ​ទំនង​ជា​គិត​ថា​មិន​ដឹង​ជា​អាច​ឡើង​​ដល់កំពូល​ភ្នំ​រួច​ឬ​អត់ទេ បើ​ដើរ​បាន​តែ​បន្តិច​ ម្នាក់ៗ​ហត់​ម្លឹង​ទៅ​ហើយ។ ប្អូន​ថ្លៃ​ខ្ញុំ ចាប់​ផ្តើម​ជំរុះ​របស់​របរ​ក្នុងកាបូបស្ពាយបណ្តើរៗ​ហើយ។ ពួក​យើង​ចំណាយ​ពេល​​៣​ម៉ោង​ពីជើង​ភ្នំ​ដល់​ដំណាក់​ទី​មួយ។ ទៅដល់​ ខ្ញុំដាក់​គូថ​អង្គុយ​លើ​ដី ដក​ដង្ហើម​ស្ទើរ​មិន​ដល់​គ្នា តែក៏​នឹក​អរក្នុង​ចិត្ត​ដែរ​ព្រោះ​ដល់​​គោ​ល​ដៅ​​ទី​មួយ​ហើយ។ អង្គុយបានបន្តិច រាង​បាត់​ហត់​ហើយ ខ្ញុំ​ក៏​ចាប់​ផ្តើម​បង្កាត់​ភ្លើង​ដាំ​បាយ។ យុទ្ធ​និ​ង​ហេង​ទៅ​លាង​អង្ករ​និង​ដង​ទឹក​យក​មក​ដាំ។ ខ្ញុំ​ដាក់​ដាំ​បាយ​រួច​ក៏ចុះ​ទៅ​មុជ​ទឹក​ជាមួយ​ប្តី​ខ្ញុំ។ ទឹក​ជិតរីង​អស់​ហើយ តែដោយ​សារ​តែ​ទឹកហូរ​រហូត ទោះ​បីចង្អូរទឹក​ហូរ​តិច​តែ​ត្រជាក់​ស្រួល​ណាស់។ ពេល​​បាន​មុជ​ទឹក​រួច ដូចជា​មានកំលាំង​ឡើង​វិញ​ពេញ​ខ្លួនតែ​ម្តង។ មុជ​ទឹកគ្រប់​គ្នា​​រួចរាល់​ហើយ​បាយនិង​ម្ហូប​ឆ្អិន​​ល្មម ទឹក​ក៏​ពុះ​ពីរ​កំសៀវ​ដែរ ។ ប្តីនិងប្អូន​ថ្លៃ​ខ្ញុំ​ចង​អង្រឹង​រួច​ជា​ស្រេច។ ខ្ញុំនិង​មិត្ត​ភក្តិផ្សេង​ទៀត​រៀប​បាយ។ យើង​ញ៉ាំ​បាយ​ជុំ​គ្នា​យ៉ាង​សប្បាយរីករាយ។ រួច​រាល់​ហើយ​​ ខ្ញុំច្រក​ទឹក​ដែល​ត្រជាក់ដាក់​បំពេញ​ដប​ទាំង​អស់​សំរាប់​ថ្ងៃ​ស្អែក និង​ដាក់​ដាំ​ថែមទៀតរហូត​ដល់​មេឃ​ងងឹត​។ សំលេង​ម៉ាស៊ីនដែល ​រោទិ៍រំពង​ព្រៃក៏ស្ងាត់ទៅ​ដែរ​ដោយ​ឥទ្ធិពល​​នៃ​ភាព​អន្ធការ។ម៉ោង​មិន​ទាន់​៧យប់​ស្រួល​បួល​ផង យើងនាំ​គ្នា​ចូល​​ក្នុង​​អង្រឹង​រៀង​ៗ​ខ្លួន​រួច​សំងំ​គេង​យកកំលាំង​បន្ត​ដំណើរ​ស្អែក​ទៀត។ បឺន័រ ប្រុស​បារាំង​ដែល​ទៅ​ជា​មួយ​​យើង គាត់​បាន​និយាយ​ថា ផ្លូវ​ថ្ងៃ​ស្អែក​ពិបាក ហើយ​វែង​ឆ្ងាយជាង​ថ្ងៃ​នេះប្រាំពីរដង​ឯណោះ ដូច្នេះ​​យើង​​ត្រូវ​​ខំ​​ប្រឹ​ង​អោយ​​ខ្លាំង​ជាង​ថ្ងៃ​នេះទើបបាន បើ​មិន​ដូច្នោះ​ទេ​មិន​អាច​ឡើងដល់​កំពូលភ្នំ​ឡើយ។ ខ្ញុំ​មិន​ចង់​ស្រមៃ​ពី​ការ​លំបាក​នេះ ក៏​សំងំគេង​ទៅ តែគិត​ថា​បើ​ហត់ខ្លាំង ខ្ញុំមិនឡើង​​ដល់​កំពូលភ្នំ​ទេ ខ្ញុំនឹង​ឈប់​ត្រឹម​ដំណាក់​​ទី​ពីរហើយ។ យប់ឡើង​នៅលើភ្នំ ពិត​ជា​ត្រជាក់​មែន​! ខ្ញុំ​ពាក់​អាវរងារ​ផង ស្រោម​ជើង​ផង ប្រើកន្សែង​ដណ្តប់ផង​ទើបបាន​កក់​ក្តៅ​។ ខ្ញុំគេង​មិន​លក់​សោះ ខែ​ភ្លឺ​ល្អ​ណាស់ ព្រោះ​ជិត​ដល់​ថ្ងៃឧបោសថសីល។ ខ្ញុំ​សំលឹង​មើលពីក្នុង​អង្រឹងទៅ ឃើញ​ដើមឈើខ្ពស់សន្លឹមយ៉ាង​ច្បាស់​ក្រលែត មែក​ឈើ ស្លឺក​ឈើ ព្រះច័ន្ទ និង​ផ្កាយ​​រាប់​​មិនអស់ ។ មិនមាន​សំលេង​អ្វី​ក្រៅ​ពី​សំលេង​សត្វយំកងរំពង តែមិន​ដឹង​ជា​សំលេង​សត្វអ្វី​ខ្លះ​ទេ។ អូ៎ភ្លេច! មាន​សំលេង​មួយទៀត​នៅក្បែរ​ត្រចៀកដែរ គឺសំលេង​ប្តីខ្ញុំស្រម៉ុកពីក្នុង​អង្រឹងគាត់មក។ ខ្ញុំ​ក៏សំងំ​គេង​ទៅ លក់​ខ្លះ​អត់​ខ្លះ ទំរាំ​ដល់​ភ្លឺ។ ២១កុម្ភៈ២០១៦ [Read more...]

BBQ នៅផ្ទះប្រធាន

bbq at boss house 4

នាំ​គ្នា​អាំង​សាច់​នៅ​កាល​ពី​ថ្ងៃ​សៅរ៍កន្លង​ទៅ​នៅផ្ទះ​លោកប្រធាន​ក្នុង​សាលាន័រប៊្រីដ។ លោកប្រធានដែលជា​ជនជាតិ​បារាំង​បាន ទាំង​ធ្វើ​ម្ហូប​បារាំង​អោយ​យើង​ទទួលទាន​ទៀត​ផង។ [Read more...]

ការឆបោក​តាម​រូបភាព​ផ្ញើរ​របស់​មាន​តំលៃ​មកអោយអ្នក​តាមប្រព័ន្ធប្រៃសណីយ៍​

online friend fraudការ​ប្រើប្រាស់​បណ្តាញសង្គម​លើ​ប្រព័ន្ធអ៊ីនធឺនែត​ កំពុង​តែ​រីកដុះដាល​ខ្លាំង​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា ដូចជា​​ Facebook Tweeter Google+ ជាដើម។​ ភាគច្រើន​គេប្រើវា​ជាជំនួយ​ក្នុង​ការ​ចែក​រំលែក​ព័ត៌មានបាន​យ៉ាង​ទាន់ហេតុការណ៍ បង្ហាញ​​ពី​​មនោសញ្ចេតនាសប្បាយ​រីករាយ សោកសៅ អស់សង្ឃឹម... បង្អួត​រូប​ថត​ខ្លួន​ជា​ដើម។ វា​ជាជំនួយ​ក្នុង​ការ​​ប្រាស្រ័យទាក់ទង​ជាមួយ​មិត្ត​ភក្តិ ក្រុមគ្រួសារ សហសិវិក និង​រហូតដល់មុខជំនួញទៀត​ផង។

ប៉ុន្តែក៏មាន​ជន​ទុច្ចរិត​បាន​ឆក់ឱកាស​ប្រើប្រាស់​បណ្តាញសង្គម​​ដើម្បី​បា​នស្គាល់​ពី​ ស្ថានភាព​គ្រួសារ អត្តសញ្ញាណផ្ទាល់​របស់​អ្នក​ដើម្បី​ឆបោក ឬចាប់​ជំរិតអ្នក​។

កម្ពុជា​អាច​ជា​ទិសដៅ​ថ្មី​របស់​ជន​ទុច្ចរិត​ទាំង​នោះ ដោយ​គេ​មើល​ឃើញ​ថា​ជាប្រទេស​ដែល​ទើប​តែ​មាន​ការ​រីក​សាយ​ភាយ​នៃ​ការ​ប្រើប្រាស់​បណ្តាញសង្គម​លើ​ប្រព័ន្ធអ៊ីនធឺនែតនេះ។​

ជាក់ស្តែង​មាន​ការ​ឆ​បោក​មួយ​ដែល​មិន​បាន​សំរេច​ បាន​កើត​មាន​ឡើង​ចំពោះ​សហសេវិករបស់​ខ្ញុំុក្នុង​រូបភាព​ផ្ញើរ​របស់​មាន​តំលៃ​មកអោយជន​រង​គ្រោះ​​តាមប្រព័ន្ធប្រៃសណីយ៍​។

ខ្ញុំ​សូម​តំណាង៖

  • ជនរងគ្រោះ ដោយ Miss A
  • អ្នក​ឆបោក ដោយ   Mr. C
  • អ្នកសហការជាមួួយអ្នក​ឆបោក ដោយ Miss C

រឿងរ៉ាវ​លំអិត​មាន​ដូច​រៀបរាប់​ខាង​ក្រោម៖

Mr. C បានព្យាយាមទាក់ទង​មក Miss A តាមរយៈ Facebook ។ Mr. C​ បាន​បង្ហាញ​រូបភាព​ក្នុង​នាម​ជា​បុរស​ជនជាតិ​អូស្ត្រាលី។ ពួក​គេលេង Facebook ​ជាមួយគ្នា ឆ្លើយ​ឆ្លងសារ​ជាមួយ​គ្នាទៅវិញទៅមក​ ​​រហូត​ដល់​អាច​ចាត់​ទុក​ថា​ជាមិត្តភក្តិជិតស្និទ្ធិ​និងគ្នា​បាន​។ គេបានស្គាល់​អស័យដ្ឋាន​ លេខ​ទូរស័ព្ទ និង​អត្តសញ្ញាណផ្សេងៗរបស់​គ្នាទៅ​វិញ​ទៅមក។ ​រយៈពេល​ប្រហែល​ជា​៦​ខែ​កន្លង​ទៅ​ដែលពួក​គេលេង Facebook ​ជាមួយគ្នា។

២៨ កញ្ញា ២០១៥

Mr. C បានសរសេរសារ​សំខាន់​មួយ​មក​ Miss A តាមរយៈ Facebook ដោយ​រៀបរាប់​ថា​ខ្លួន​បាន​ផ្ញើរ​វត្ថុ​អនុស្សាវរីយ៍​មក​ជូន​នាង ដែល​រូម​មានកុំព្យូទ័រ​យួរ​ដៃ​មួយគ្រឿង ទូរស័ព្ទ iPhone មួយគ្រឿង និងនាឡិកា​មួួយ​ដែល​សរុប​ជា​ទឹក​ប្រាប់​ប្រមាណជាង​២០០០ដុល្លារអាមេរិច។ គេ​ផ្ញើរមក​នាង​តាមរយៈក្រុមហ៊ុន Swift ដែល​ជាក្រុមហ៊ុនផ្ញើរសំបុត្រ​ធំ ស្រដៀង DHL និង​ EMS ដែរ។

៥​ តុលា ២០១៥​

នៅ​ព្រឹក​ថ្ងៃ​នោះ Miss A បាន​ទទួលទូរស័ព្ទពី Miss C ដោយ​នាង​ប្រាប់​ថា ជា​ភ្នាក់ងារ​នៅ​អាកាសយានដ្ឋាន​អន្តរជាតិ​សៀមរាប។​ នាង​បាន​ប្រាប់​ទៅ​​ Miss A ថា​មាន​ឥវ៉ាន់​របស់​ Miss A មួយ​កញ្ចប់​ធំ​ដែល​គេ​ស្កេន​ទៅ​ឃើញ​មាន កុំព្យូទ័រ​យួរ​ដៃ​មួយគ្រឿង ទូរស័ព្ទ iPhone មួយគ្រឿង និងនាឡិកា​មួួយ (ដូច​អ្វីដែល Mr. C​ ប្រាប់ Miss A ដែរ) ។ Miss C បាន​ប្រាប់​ទៀត​ថា តំលៃ​ត្រូវ​បង់ទៅ​គយ​ដើម្បី​បញ្ចេញ​កញ្ចប់​នេះ (តំលៃ​ Clearance) ​បាន គឺ ៥៥០ដុល្លាអាមេរិច។ នាង​បាន​ប្រាប់​ទៀត​ថា Miss A មិន​បាច់​ធ្វើ​ដំណើរទៅ​យក​ឥវ៉ាន់​នៅសៀមរាប​ទេ គ្រាន់​តែ​ផ្ទេរ​ថ្លៃ Clearance ៥៥០ដុល្លាអាមេរិច អោយ​នាង​តាមសេវា Wing ទៅ នាង​នឹង​រៀប​ចំរក​ការយក​ឥវ៉ាន់​និង​ផ្ញើរ​មក​ដល់​ភ្នំពេញ​អោយ​ ​Miss A។

Miss A ស្តាប់​ការ​រៀប​រាប់​របស់​ Miss C រួច​ហើយ ក៏​ឆ្ងល់​ថា​ហេតុអ្វី​របស់​ផ្ញើរ ដែល​គេ​ដាក់អស័យដ្ឋាន​នៅ​ភ្នំ​ពេញ​បែរ​ជា​ទៅ​ដល់​នៅ​សៀមរាប​ទៅវិញ? ចំណែក​ Mr. C គិតតែ​ពី ជំរុញ​អោយនាង​ទាក់​ទង​ទៅ​ Miss C ដើម្បី​រត់ការណ៍​យក​របស់​បញ្ញើរដែល​ខ្លួន​ខំផ្ញើរ​អោយ។ Mr. C នោះ​បាន​ផ្ញើរ​ឯកសារ​ទាក់​ទង​នឹង​ការ​ផ្ញើរ​មួយ​សន្លឹក​ដែល​មាន​លេខ​កូដ​ទំនិញ​ផង​ដែរ​មកអោយ​ Miss A ។ តាម​រយៈលេខនោះ Miss A បាន​ទាក់ទង​ផ្នែក​ Cargo ​អាកាសយានដ្ឋាន​អន្តរជាតិ​សៀមរាប ប៉ុន្តែ​គេ​រក​មិន​ឃើញ​ទេ។ Mr. C ហាក់​ដូច​ជា​ចាប់​ផ្តើុំម​ដឹង​ខ្លួន​ថា​​ Miss A ហាក់​ដូច​ជា​មិន​ធ្លាក់​ក្នុង​អន្ទាក់​របស់​ខ្លួន​សោះ ក៏បាត់​ស្រមោល​ចេញ​ពី​ Facebook បាត់ ដោយ​យក​លេស​ថា​ត្រូវការ​សំរាក និងធ្វើជា​បង្ហាញ​ឥរិយាបថ​ខឹង​នឹង​ Miss A ដែល​សាំញ៉ាំ សួរនាំ​ច្រើន​​ពេក។

បន្ទាប់​មក ​Miss A ក៏ត្រលប់​មក​ទាក់​ទង​នឹង​ Miss C វិញ​ តែ Miss A ព្យាយាម​ទូរស័ព្ទយ៉ាងណា​ក៏​ Miss C មិន​លើក​ដែរ។

Miss A​ ក៏សន្និដ្ឋាន​ថា Mr. C  និង Miss C សហការ​គ្នា ឬក៏អាច​ជា​មនុស្ស​តែ​ម្នាក់ផង ដែល​ឆបោកនាងតាមរូបភាព​នេះ។

ការចុះផ្សាយ​នេះ​គឺ​បាន​ទទួល​ការ​អនុញ្ញាត្ត​ពី​សមី​ជន​រង​គ្រោះ ដោយ​នាង​មាន​បំណង​​ចែក​រំលែក​បទពិសោធន៍មួយនេះ​ដល់​ជនរួម​ជាតិ​ខ្មែរ​ដូច​គ្នា៕​

នៅពេលដែលស្លៀកខ្លីត្រូវបានចាត់ទុកថា​ខ្លីពេក!

Businessman staring at woman ម៉ូតសំលៀកបំពាក់នារីសម័យនេះ គេ​និយម​ស្លៀក​រាងខើចខ្លី។ ជាពិសេស​ស្ទីលយុវវ័យ។ មិនថា​នៅ​ស្រុកខ្ញុំ​ឬ​ស្រុកគេ នារីក្មេងៗ ស្លៀកខើចខ្លីបញ្ចេញ​គល់​ភ្លៅគ្មាន​ញញើតដៃ​ឡើយ! ប៉ុន្តែ​តើ​ការស្លៀក​ខើចខ្លីបែប​នេះ គួរ​តែ​គិត​ពីកាលៈទេសៈ ទីកន្លែង​ ដែរ​ឬទេ? គ្មានអ្វីដែលថា​មិន​ត្រឹមត្រូវទេ បើគ្រាន់​តែស្លៀកសំពត់ខ្លី! ប៉ុន្តែ​បើ​អ្នក​ស្លៀកខ្លី​នៅ​កន្លែង​ធ្វើការ គួរ​តែ​មិនខ្លីលើជង្គង់​លើស​ពី​ ២​ទៅ ៥​សង់ទីម៉ែត្រ​ទេ! ​បើស្លៀក​ខ្លីជាង​នេះ​ច្បាស់​ជា​បុគ្គលិក​បុរសៗ លែង​មាន​ចិត្ត​ចង់​ធ្វើការងារ​ហើយ តែ​បែរ​ជា​មក​ចាប់​អារម្មណ៍​មើល​តែ​សាច់​ភ្លៅរបស់​នាង​មិន​ខាន! ​ [Read more...]

Late Post: Chinese New Year 2014

chinese new year 2014 -1

Lycée Français René Descartes Phnom Penh

Dahlina was very excited to see the Chinese dragon performing during Chinese New Year 2014 at her school in Phnom Penh. All schoolchildren and teachers have been suggested to wear Chinese dress.

សំដែង​សិល្បៈ​នៅសាលា​លីណា

tchoutchou spectacle 3

កាល​ពី​ថ្ងៃ​ ៥​មិថុនា​២០១៣​ នៅសាលា​មតេយ្យ​របស់​ដាលីណា មាន​ការ​សំដែង​សិល្បៈ​ដែល​មាន​ការ​ចូល​រួម​សំដែង​ពី​សំណាក់​កូនសិស្សច្រម៉ិកច្រម៉ក់ក្នុង​សាលា​ទាំង​អស់។ ឪពុកម្តាយសិស្ស​ត្រូវ​បាន​អញ្ជើញ​ចូលរួម​ទស្សនា​ការ​សំដែង​នេះ។

ដាលី​ណា​ សំដែង​ជា​បិសាចគោះ​ទ្វារផ្ទះ​ព្រះនាង... 😉

[Read more...]

រៀន​តំរៀប​រូប

DSC_6741

ស្នារដៃ​​របស់​ ដាលីណា​ និង​ខ្ញុំ​កាល​ពី​ចុង​សប្តាហ៍​កន្លង​ទៅ ​។

[Read more...]

អាណិត​សត្វ​ដែល​គេ​ធ្វើ​បាបណាស់

តែ​អាតូចៗ ពេល​ខ្វៃ​រួច ​ស្បែក​វា​ឡើងស្រួយ !!

មោទនភាព ?

ដោយ George Carlin

[Read more...]

ហេតុដូចម្តេច​បាន​ជា​ប៊ឺហ្គ៊័ររបស់ McDonalds រូបក្នុងការ​ផ្សាយ​ពាណិជ្ជកម្ម​ធំជាង​រូប​ពិត?

មាន​អ្នក​មាន​ចំងល់​ដូច​គ្នា​ច្រើន​ណាស់ ក្នុង​នោះ​មាន​ទាំង​ខ្ញុំ​ដែរ ឆ្ងល់​ថា ប៊ឺហ្គ៊័រ របស់ McDonalds នៅក្នុង​ពាណិជ្ជកម្ម​ឬ​ក្នុង​មឺនុយដូច​ជាមើល​ទៅធំជាង​និង​ទំនង​ឆ្ងាញ់​ជាង​​ប៊ឺហ្គ៊័រ​ពិត​។ ក្រុមហ៊ុននេះបានចេញ​មុខ​បក​ស្រាយ​ពី​ចំងល់​នេះ ដែល​មាន​រៀបរាប់​លំអិត​ក្នុង​វីដេអូ​ខាង​ក្រោម​។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ពេល​ស្តាប់​គេ​ពន្យល់​រួច​ក៏​ដូច​ជាមិន​សូវ​ជឿ​ប៉ុន្មាន​ដែរ 😀 [Read more...]