THE NECKLACE
BY GUY DE MAUPASSANT
វគ្គ ១
នាងជានារីម្នាក់ដែលមានសំរស់ផូរផង់និងមានមន្តស្នេហ៍តាំងពីកំណើត ថ្វីបើព្រហ្មលិខិតបានកំណត់អោយនាងកើតមកត្រឹមតែជាកូនរបស់ជាងចំលាក់ប៉ុណ្ណោះ។ ដោយសារឪពុកម្តាយរបស់នាងពុំមានទ្រព្យសម្បត្តិ នាងពុំបានទទួលមរតកអ្វីទាំងអស់។ នាងគ្មានឱកាសនិងគ្មានមធ្យោបាយនឹងអោយអ្នកដទៃបានស្គាល់នាង បានយល់អំពីនាង បានស្រលាញ់នាងឡើយ។ នាងក៏គ្មានវាសនានឹងបានរៀបការជាមួយបុរសដែលមានទ្រព្យដែរ។ នាងបានរៀបការជាមួយបុរសម្នាក់ដែលជាស្មៀនតូចតាចម្នាក់នៃក្រសួងអប់រំ។ នាងគ្មានចំណូលចិត្តនឹងភាពហ៊ឺហាដោយសារតែនាងពុំមានលទ្ធភាព។ ប៉ុន្តែនាងក៏មិនរីករាយប៉ុន្មានដែរនឹងជីវិតអាពាហ៍ពិពាហ៍ដែលក្រខ្សត់របស់នាង។ សំរាប់នារីម្នាក់ដែលពុំមានឋានៈ រូបសម្ផស្ស ភាពរម្យទម ភាពវ័យឆ្លាតនិងមន្តស្នេហ៍របស់នាងគឺជាប្រណិតភាពពីធម្មជាតិដែលធ្វើអោយនារីដទៃដែលមានបុណ្យសក្តិ ទ្រព្យសម្បត្តិ រាប់អាននាងជាមិត្តភក្តិនិងចូលចិត្តនាងជាខ្លាំងដែលធ្វើអោយនាងលើកដំកើងខ្លួននាងលំដាប់នារីមានទ្រព្យទាំងនោះដែរ។
នាងមានការឈឺចាប់គ្មានទីបញ្ចប់ ចំពោះភាពងប់ងល់នឹងជីវិតដែលហ៊ឺហានិងឆើតឆាយ។ នាងមានការតូចចិត្តណាស់ចំពោះភាពក្រីក្ររបស់ខ្លួន។ មើលទៅជញ្ជាំងផ្ទះ មានស្នាមប៉ះ និងប្រេះស្ទើរគ្រប់កន្លែង។
កៅអីនៅក្នុងផ្ទះមួយណាក៏ចាស់។ វាំងននរខេករខាក…។ វត្ថុទាំងអស់នេះធ្វើអោយនារីដទៃមិនដែលនឹកស្រមៃដល់ហើយថែមទាំងមើលងាយដល់នាងទៀតផង។ អ្វីដែលនារីជនជាតិប្រឺតុងម្នាក់នេះសំលឹងឃើញនៅពេលដែលនាងធ្វើកិច្ចការផ្ទះគឺភាពអស់សង្ឃឹម ខកចិត្តចំពោះសុបិនរបស់នាង។ នាងបានស្រមើស្រមៃតែម្នាក់ឯងនៅពេលដែលនាងឈរនៅមុខបន្ទប់គេង ថាបន្ទប់របស់នាងមានក្រាលកំរាលព្រំ បំភ្លឺដោយ ភ្លើងចន្លុះដែលដោតលើបង្គោលសំរឹទ្ធ មានកៅអីធំដែលនាងអាចគេង អាំងភ្លើងយ៉ាងមានសេចក្តីសុខ។ នាងស្រមៃចង់បានបន្ទប់អង្គុយលេងធំទូលាយ ដែលមានលំអដោយសូត្របុរាណ និងមានគ្រឿងតុបតែងដែលមានតំលៃជាច្រើនផ្សេងទៀត ដែលបន្ទប់នេះរៀបចំឡើងសំរាប់ពិធីជប់លៀងជាមួយមិត្តភក្តិជិតស្និទ្ធរបស់នាង។
នៅពេលដែលនាងអង្គុយចុះដើម្បីញ៉ាំអាហារពេលល្ងាចនៅនឹងតុមូលមួយដែលក្រាលដោយកំរាលតាំងពី៣ថ្ងៃមុន ស្វាមីរបស់នាងដែលអង្គុយនៅទល់មុខនោះ បើកគំរបឆ្នាំស៊ុបបណ្តើរ និយាយឡើងទាំងសប្បាយរីករាយបណ្តើរថា “អា៎ ! ស៊ុបបន្លែលាយសាច់ (Scotch broth)! តើមានអ្វីឆ្ងាញ់ជាងនេះទៅ!?” ចំណែកនាងវិញ នាងស្រមៃដល់អាហារដែលមានរសជាតិឆ្ងាញ់ពិសារ រៀបចំយ៉ាងផ្ចិតផ្ចង់ដាក់ក្នុងចានបញ្ចរង្គ រៀបចំនៅលើតុដែលក្រាលដោយកំរាលប៉ាក់។ នាងស្រមៃអំពីភាពយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះនារីនៅពេលបរិភោគអាហារ ការជជែកសើចលេងនឹងសំណួរល្បងប្រាជ្ញា ជាមួយនឹងការបរិភោគសាច់អាំងដែលមានពណ៌ផ្កាឈូក ឬត្រីទ្រូ ឬស្លាបមាន់ជាមួយនឹងទំពាំងបារាំង។
វគ្គ ២
នាងពុំមានសំលៀកបំពាក់ល្អៗ ពុំមានគ្រឿងអលង្ការអ្វីទាំងអស់។ របស់អស់ទាំងនេះគឺជាអ្វីដែលនាងស្រលាញ់ពេញចិត្តបំផុត។ នាងគិតថា នាងកើតមកគឺសក្តិសមនឹងរបស់របរអស់ទាំងនេះណាស់។ នាងមានចំណង់ចង់អោយខ្លួននាងប្រកបទៅដោយមន្តស្នេហ៍ អ្នកណាៗក៏ប្រាថ្នាចង់បាន ពោរពេញទៅដោយភាពទាក់ទាញ។
នាងមានមិត្តភក្តិម្នាក់ជាអ្នកមានស្តុកស្តម្ភ។ នារីម្នាក់នោះធ្លាប់រៀនជាមួយនាង ហើយជាមិត្តដែលនាងមិនចង់ទៅមករកទាល់តែសោះ ដោយសារនាងតែងតែមានការឈឺចាប់ តូចចិត្តនៅពេលដែលនាងត្រលប់មកផ្ទះវិញម្តងៗ។ នាងអាចនឹងយំខ្សឹកខ្សួលពេញមួយថ្ងៃ ដោយភាពសោកសៅ អស់សង្ឃឹមនឹងភាពក្រីក្ររបស់ខ្លួន។
*
ល្ងាចមួយ ស្វាមីរបស់នាងត្រលប់មកផ្ទះវិញដោយក្តីត្រេកអរ លោតកញ្ឆេងិងមានកាន់ស្រោមសំបុត្រធំមួយនៅនឹងដៃ។
“នេះគឺសំរាប់អូន” គាត់និយាយទៅកាន់នាង។
នាងបានហែកស្រោមសំបុត្រនោះយ៉ាងរហ័ស រួចហូតយកកាតដែលនៅក្នុងនោះយកមកអាន៖
“លោករដ្ឋមន្ត្រីអប់រំ និងលោកស្រី Ramponneau មានសេចក្តីសោមន្សរីករាយនឹងអញ្ជើញលោកនិងលោកស្រី Loisel ចូលរួមក្នុងពិធីជប់លៀងរបស់ក្រសួងនៅល្ងាចថ្ងៃច័ន្ទទី១៨។”
ស្វាមីរបស់នាងនឹកស្មានថា នាងនឹងបានសប្បាយរីករាយដូចគាត់ដែរ តែនាងបែរជាបោះលិខិតអញ្ជើញនោះទៅលើតុ ហើយនិយាយរអ៊ូតិចៗថា៖
“តើបងចង់អោយខ្ញុំធ្វើដូចម្តេចទៅ?”
“ហេតុអ្វីទៅអូនសំលាញ់? បងគិតថាអូននឹងបានសប្បាយចិត្ត។ អូនមិនដែលបានចេញទៅក្នុងសង្គម ហើយនេះគឺជាឱកាសល្អមួយ។ អ្នកណាក៏ចង់បានការអញ្ជើញនេះដែរ តែគេសំរិតសំរាំងអ្នកដែលត្រូវទៅចូលរួមណាស់ ហើយមានស្មៀនតែ២ ៣នាក់ប៉ុណ្ណោះដែលត្រូវបានគេអញ្ជើញ ក្រៅពីនោះសុទ្ធតែជាអ្នកដែលមានបុណ្យសក្តិ ឋានៈធំៗ។”
នាងបានសំលឹងទៅគាត់ដោយក្រសែភ្នែកខឹងសម្បារ និងឆ្លើយតបទៅវិញយ៉ាងច្រាសច្រាលថា “តើបងចង់អោយខ្ញុំស្លៀកពាក់បែបណាទៅដើម្បីទៅចូលរួមពិធីនោះ?”
គាត់ពុំបានគិតដល់រឿងនេះឡើយ ហើយគាត់ក៏និយាយរដិបរដុបទៅនាងថា៖
“ហេតុអីទៅអូន? សំលៀកបំពាក់របស់អូន ដែលអូនស្លៀកនៅពេលទៅមើលមហោស្រពនោះ គឺស្អាតណាស់សំរាប់បង…។”
គាត់ក៏ឈប់និយាយ។ គាត់មានអារម្មណ៍តានតឹង និងដកដង្ហើមធំនៅពេលដែលគាត់ឃើញភរិយារបស់គាត់ចាប់ផ្តើមសំរក់ទឹកភ្នែក។ តំណក់ទឹកភ្នែកបានហូរធ្លាក់ពីភ្នែកទាំងគូរបស់នាង ហើយហូររហូតមកដល់មាត់របស់នាង។
វគ្គ ៣
“តើអូនមានបញ្ហាអ្វីទៅ? តើអូនមានបញ្ហាអ្វីទៅ?” គាត់សួរទៅនាងដោយសំលេងរអាក់រអួល។
ដោយភាពសោកសៅ នាងបានព្យាយាមឆ្លើយតបទៅប្តីដោយស្ងៀមស្ងាត់ និងជូតទឹកភ្នែកចេញពីថ្ពាល់បណ្តើរថា៖
“គ្មានអីទេ។ គ្រាន់តែអូនគ្មានសំលៀកបំពាក់សំរាប់ពិធីជប់លៀងតែប៉ុណ្ណោះ ដូច្នេះអូនមិនអាចទៅចូលរួមបានទេ។ សូមបងយកលិខិតអញ្ជើញនេះទៅអោយមិត្តភក្តិរបស់បងមួយណាដែលភរិយារបស់គេសមរម្យជាងអូនចុះ។”
គាត់ខូចចិត្តយ៉ាងខ្លាំង។
“Mathilde! អូននិយាយមក តើសំលៀកបំពាក់ដែលអូនគិតថានឹងសក្តិសមនោះ ហើយដែលអូនអាចពាក់វាក្នុងឱកាសផ្សេងៗទៀតបាននោះមានតំលៃប៉ុន្មានទៅ? ”
នាងគិតមួយសន្ទុះ គន់គូរពីតំលៃដែលសមស្របដែលនាងអាចនឹងទទួលបានដោយមិនមានការបដិសេធ សំរាប់តបទៅប្តីវិញ។
នាងឆ្លើយតបទាំងរារែកថា ៖
“អូនមិនច្បាស់ដែរ។ តែប្រហែលជា ៤០០ ហ្វ្រង់គ្រប់ហើយ។”
គាត់ស្តាប់លឺហើយ មុខឡើងស្លេកស្លាំងដោយសារតែចំនួននេះគឺស្មើនឹងចំនួនទឹកប្រាក់ដែលគត់សន្សំទុកដើម្បីទិញកាំភ្លើងសំរាប់បាញ់សត្វក្នុងរដូវក្តៅខាងមុខនេះ។
តែទោះជាយ៉ាងនេះក្តី គាត់ក៏តបទៅនាងវិញថា៖ “មិនអីទេអូន! បងនឹងអោយអូន៤០០ ហ្វ្រង់សំរាប់ទិញសំលៀកបំពាក់ដែលស្អាត។”
ថ្ងៃនៃពិធីជប់លៀងជិតមកដល់ អ្នកស្រី Loisel មើលទៅដូចជានៅតែមិនសប្បាយចិត្តសោះ នាងខ្វល់ខ្វាយនិងមានអារម្មណ៍អន្ទះសារ។ សំលៀកបំពាក់របស់នាងកាត់រួចជាស្រេច។ ល្ងាចមួយប្តីរបស់នាងបានសួរនាងថា៖
“អូនឯងមានបញ្ហាអីឬ? មើលទៅ២ ៣ថ្ងៃនេះដូចជាមិនសូវសប្បាយចិត្តសោះ។”
“អូនមើលទៅដូចជាកំសត់ដល់ហើយ គ្មានគ្រឿងអលង្ការអ្វីបន្តិចសោះ គ្មានសូម្បីតែត្បូងមួយគ្រាប់ពាក់នឹងគេ។” នាងតប។ “អូនប្រហែលជាមិនហ៊ានសំលឹងមើលទៅអ្នកណាទេមើលទៅ។ អូនមិនគួរទៅចូលរួមពិធីជប់លៀងទេ។”
វគ្គ ៤
“ខ្ទាស់ផ្កាទៅអូន។” គាត់និយាយទៅកាន់នាង។ “ចំណាយអស់តែ ២ឬ៣ហ្វ្រង់អូនអាចទិញបានផ្កាកូលាបយ៉ាងស្អាតសំរាប់ខ្ទាស់ហើយ។”
“អត់ទេ… គ្មានអ្វីអាម៉ាស់ជាងការដែលមើលទៅក្រីក្រតោកយ៉ាក នៅក្នុងចំណោមនារីទាំងឡាយដែលសុទ្ធតែជាអ្នកមាននោះទេ។”
“អូនឯងល្ងង់ម៉្លេះ!” គាត់ឧទានឡើង។ “ទៅជួបអ្នកស្រី Forestier ដែលជាមិត្តរបស់អូន រួចសុំខ្ចីគ្រឿងអលង្ការខ្លះរបស់គាត់ទៅ។ គាត់ស្គាល់អូនច្បាស់ល្មមនឹងអោយអូនខ្ចីរបស់អស់ទាំងនេះបាន។”
នាងរីករាយយ៉ាងខ្លាំងរហូតដល់ស្រក់ទឹកភ្នែក។
“ពិតមែនហើយ! អូនមិនបានគិតដល់សោះ។”
ស្អែកឡើងនាងបានទៅជួបមិត្តរបស់នាងនិងរៀបរាប់ពីបញ្ហារបស់នាង។
អ្នកស្រី Forestier បានដើរទៅបើកថតទូសម្អាងរបស់គាត់យកប្រអប់ធំមួយមកអោយអ្នកស្រី Loisel។ គាត់បើកប្រអប់ហើយនិយាយថា៖
“រើសយកមួយណាដែលឯងស្រលាញ់ទៅ!”
ដំបូងឡើយនាងរើសយកខ្សែដៃ បន្ទាប់មកខ្សែកអង្កាំ។ បន្ទាប់មកខ្សែកមាសមានបន្តោងត្បូង។ នាងលគ្រប់គ្រឿងអលង្ការទាំងនោះ។ នាងពិតជាពិបាកសំរេចចិត្តណាស់ មិនដឹងត្រូវយកមួយណា ទុកមួយណាទេ។ នាងសួរហើយសួរទៀត៖
“ឯងមានម៉ូតផ្សេងទៀតទេ?”
“មាន! ឯងរើសមើលខ្លួនឯងទៅ! ខ្ញុំមិនដឹងថាឯងចូលចិត្តអាមួយណាជាងគេទេ…”
បន្តិចក្រោយមកនាងបានឃើញប្រអប់ខ្មៅមួយ ដែលនៅក្នុងនោះមានខ្សែកពេជ្រមួយខ្សែ។ នាងពេញចិត្តយ៉ាងខ្លាំង។ នាងយកខ្សែកនោះមកពាក់ជុំវិញករបស់នាង។
បន្ទាប់មកនាងសួរទៅមិត្តរបស់នាងទាំងរារែកថា៖
“តើឯងអាចអោយខ្ញុំខ្ចីខ្សែកមួយនេះបានទេ? ”
“ប្រាកដជាបាន!”
នាងបានអោបមិត្តរបស់នាងដោយអំណរគុណ ហើយក៏លាគេត្រលប់មកផ្ទះវិញជាមួយនឹងខ្សែកពេជ្រនោះ។ ថ្ងៃនៃពីធីចប់លៀងបានមកដល់។ អ្នកស្រី Loisel ពិតជាមានជោគជ័យយ៉ាងខ្លាំង។ នាងគឺជានារីដែលស្អាតដាច់គេក្នុងចំណោមនារីទាំងឡាយនៅក្នុងពិធីនោះ ទាំងស្រស់ស្អាត សមសួន រម្យទម ស្នាមញញឹមដែលពោរពេញដោយមោទនភាព និងសុភមង្គល។ បុរសទាំងឡាយនៅក្នុងពិធីនោះ អ្នកណាក៏ចង់ស្គាល់នាងដែរ។ លោកអនុរដ្ឋលេខាធិការស្ទើរតែគ្រប់គ្នា ស្នើសុំរាំវ៉ាល់ជាមួយនាង។ ទាំងលោករដ្ឋមន្ត្រីក៏កត់សំគាល់នាងដែរ។
វគ្គ ៥
នាងរាំយ៉ាងសប្បាយអស់ដៃ យ៉ាងអណ្តែតអណ្តូង ដោយគ្មានគិតពីអ្វីទាំងអស់ក្រៅពីមោទនភាពអំពីសំរស់និងភាពជោគជ័យរបស់ខ្លួន ប្រកបដោយសុភមង្គល ប្រកបដោយការពេញចិត្ត ប្រកបដោយក្តីរំភើបក្រៃលែង ដោយសារតែនាងបានបំពេញសេចក្តីប៉ងប្រាថ្នារបស់ខ្លួនដែលមានតាំងពីយូរយារណាស់មកហើយ។ ហើយនាងថែមទាំងស្រវឹងស្រាទៀតផង។
នាងបានត្រលប់មកផ្ទះវិញនៅម៉ោងប្រហែល៤ភ្លឺ។ ប្តីរបស់នាងដេកលក់ក្នុងបន្ទប់ធ្វើការតាំងពីកណ្តាលអាធ្រាត្រជាមួយមិត្តភក្តិ៣នាក់ទៀតដែលភរិយារបស់ពួកគេក៏សប្បាយដូចនាងដែរនៅក្នុងពិធីជប់លៀងនោះ។ គាត់បានយកអាវរងារដែលគាត់ពាក់រៀងរាល់ថ្ងៃ មកគ្រប់លើស្មារបស់នាង ដែលមើលទៅអាវនេះធ្វើអោយលេចចេញនូវភាពក្រីក្រ មិនសក្តិសមនឹងសំលៀកបំពាក់សមោសររបស់នាង។ នាងបានប្រញាប់យកអាវនេះចេញពីស្មានាងជាបន្ទាន់ ដើម្បីកុំអោយនារីដទៃទៀតដែលពាក់អាវរោមសត្វដែលមានតំលៃចាប់អារម្មណ៍មកលើនាង។
លោក Loisel បានឃាត់ទៅភរិយាលោក។
“ចាំនៅទីនេះសិនហើយអូន!បងទៅរករថយន្តឈ្នូលសិន។”
ប៉ុន្តែនាងមិនបានស្តាប់ទេ ហើយនាងបានចុះជណ្តើរយ៉ាងប្រញាប់ទៅជាមួយគាត់ដែរ។ ពួកគេរករករថយន្តឈ្នូលពុំបានសោះ។ ពួកគេក៏សំរេចចិត្តរកសុំដោយសាររថយន្តអ្នកដែលបើកកាត់ទីនោះ។
ពួកគេដើរឆ្ពោះទៅទន្លែសែន ដោយអស់សង្ឃឹមនិងរងារញ័រញាក់។ នៅទីបំផុតគេបានរកបានរថយន្តសំរាប់ដឹកទំនិញពេលយប់មួយ ជាប្រភេទរថយន្តដែលគេឃើញនៅក្នុងទីក្រុងប៉ារីតែពេលមេឃងងឹតដោយសារតែវាមានសភាពរខេករខាកពេក។
រថយន្តនេះបាននាំអ្នកទាំងពីមកដល់ច្រកទ្វាររបស់ខ្លួននៅលើវិថី Martyrs ហើយពួកគេក៏ដើរចូលក្នុងផ្ទះដោយស្ងៀមស្ងាត់និងក្រៀមក្រំ។ សំរាប់នាងនេះពេលវេលាទាំងនោះគឺចប់ហើយ។ សំរាប់គាត់ គាត់ត្រូវត្រលប់ទៅធ្វើការនៅការិយាល័យវិញនៅម៉ោង១០ព្រឹក។ នាងបានដោះអាវរងារចេញ ហើយសំលឹងមើលភាពឆើតឆាយរបស់នាងនៅក្នុងកញ្ចក់។ ប៉ុន្តែរំពេជនោះ នាងបានស្រែកយំយ៉ាងខ្លាំង។ ខ្សែកដែលនាងពាក់កាលពីយប់នោះ មិនបាននៅជុំវិញកនាងទៀតឡើយ!
វគ្គ ៦
“អូនឯងកើតអីហ្នឹង?” ប្តីរបស់នាងដោះសំលៀកបំពាក់បណ្តើរសួរទៅនាងបណ្តើរ។
នាងបែរមករកគាត់ ហើយនិយាយថា៖
“ខ្សែកដែលអូនខ្ចី អ្នកស្រី Forestier បានបាត់ហើយ… ”
ប្តីរបស់នាងនិយាយដោយភ្ញាក់ថា៖
“អូនឯងថាម៉េច? … មិនអាចទៅរួចទេ!”
ពួកគេរកមើលខ្សែកក្នុងអាវរបស់នាង ក្នុងអាវរងារ…ក្នុងហោប៉ៅអាវ….រកគ្រប់កន្លែង…តែរកមិនឃើញសោះ។
“អូនឯងចាំបានទេ ថាវានៅជាប់នឹងករបស់អូននៅពេលដែលយើងចេញពីកន្លែងជប់លៀងនោះ?”
“ចាស ប្រាកដណាស់! អូនបានស្ទាបខ្សែកនោះទៀតផងនៅពេលដែលឈរនៅសាលធំក្នុងក្រសួង។”
“ប្រសិនបើជ្រុះនៅតាមផ្លូវ យើងគួរតែអាចលឺសំលេងជ្រុះមិនខាន។”
“ចាស ប្រហែលជាយើងអាចលឺ… តើបងមានចាំលេខឡានដែលយើងជិះមកផ្ទះទេ?”
“អត់ទេមែនទេ? បងមិនបានកត់ចំណាំទេមែនទេ?”
“អត់ទេ”
ពួកគេសំលឹងមើលមុខគ្នាទៅវិញទៅមកដោយភាពស្រឡាំងកាំង។ ហើយទីបំផុតលោក Loisel ក៏ស្លៀកពាក់ឡើងវិញ។
“បងនឹងទៅរកមើលតាមផ្លូវដែលយើងបានដើរកាត់ ក្រែងលោវាជ្រុះនៅកន្លែងណាមួយ។”
ថារួចគាត់ដើរចេញទៅ។ នាងអង្គុយចុះលើកៅអីទាំងសំលៀកបំពាក់នោះ ដោយគ្មានកំលាំងកំហែង គ្មានឆន្ទៈ និងអស់សង្ឃឹម។
គាត់ត្រលប់មកវិញនៅម៉ោង៧ព្រឹក។ គាត់រកខ្សែកនោះមិនឃើញទេ។
គាត់បានទៅប្តឹងប៉ូលីស។ ចុះផ្សាយតាមកាសែត និងផ្តល់រង្វាន់ដល់អ្នកដែលបានរកខ្សែកនោះឃើញ ។ គាត់បានទៅបិទប្រកាសនៅតាមក្រុមហ៊ុនរថយន្តឈ្នួលនានា…គាត់ធ្វើគ្រប់វិធីដែលគាត់គិតថាវាអាចនឹងមានសង្ឃឹមថានឹងបានខ្សែកនោះមកវិញ។
នាងរង់ចាំគាត់ដោយអន្ទះសារ ដោយភាពសុញគំនិត ដោយការភ័យព្រួយ ពេញមួយថ្ងៃ។
លោកLoisel មកដល់ផ្ទះវិញនៅពេលយប់ ក្នុងទឹកមុខប្រកបដោយហានិភ័យនិងស្លេកស្លាំង។ គាត់ពុំមានរកឃើញអ្វីទាំងអស់។
វគ្គ ៧
“អូនឯងត្រូវតែសរសេរសំបុត្រមួយទៅមិត្តរបស់អូន។” ប្តីរបស់នាងនិយាយ។ “ប្រាប់ថា ខ្សែករបស់គេ អូនបានធ្វើអោយបាក់ទំពក់។ អូននឹងយកទៅអោយជាងជួសជុល ផ្សារអោយគេវិញ។ ធ្វើបែបនេះយើងមាននឹងមានពេលដើម្បីរកវិធីដោះស្រាយ។”
នាងបានសរសេរទៅតាមអ្វីដែលប្តីរបស់នាងប្រាប់។
១សប្តាហ៍កន្លងផុតទៅ។ ពួកគេអស់សង្ឃឹមទាំងស្រុង។
លោកLoisel បានអះអាងថា៖ “យើងត្រូវតែរកខ្សែកពេជ្រមកជំនួសខ្សែកដែលបាត់ទៅ!”
ថ្ងៃបន្ទាប់មកពួកគេក៏យកប្រអប់ខ្សែកទៅហាងលក់អលង្ការដែលដែលមានឈ្មោះនៅលើប្រអប់នោះ។ ពួកគេបានសួររកទិញខ្សែកនេះ។
“ហាងខ្ញុំពុំបានលក់ខ្សែកនេះឡើយ អ្នកស្រី។ ហាងរបស់ខ្ញុំមានតែលក់និងជួសជុលទំពក់វាតែប៉ុណ្ណោះ។”
ពួកគេដើរស្វែងរកពីហាងមួយទៅហាងមួយ។ ស្ទើរគ្រប់ទិសទី គ្រប់ច្រកល្ហកតែពុំបានប្រទះខ្សែកដែលដូចនឹងខ្សែកដែលបាត់នោះឡើយ។
ទីបំផុតពួកគេបានរកឃើញខ្សែកដែលដូចគ្នាបេះបិទទៅនឹងខ្សែកដែលបានបាត់ នៅក្នុងហាងមួយនៅ Palais-Royal។ ខ្សែកនោះមានតំលៃដល់ទៅ៤០០០០ហ្វ្រង់។ ប្រសិនបើពួកគេទិញយក គេនឹងលក់អោយក្នុងតំលៃ៣៦០០០ហ្វ្រង់។
ពួកគេបានសុំអោយម្ចាស់ហាងទុកខ្សែកនេះអោយ ដោយគេនឹងត្រលប់មកទិញយកក្នុងរយៈពេល៣ថ្ងៃទៀត។ ហើយប្រសិនបើគេរកឃើញខ្សែកដែលបានបាត់ទៅមកវិញ ពួកគេនឹងយកខ្សែកនេះមកលក់អោយហាងនេះវិញក្នុងតំលៃតែ ៣៤០០០ហ្វ្រង់ប៉ុណ្ណោះ។
លោក Loisel យកមរតកដែលលោកទទួលបានពីឪពុករបស់លោកចំនួន ១៨០០០ហ្វ្រង់ និងខ្ចីចំនួនដែលនៅសល់ពីមិត្តភក្តិរបស់លោក។ គាត់ដើរខ្ចី ១០០០ពីអ្នកនេះ ៥០០ពីអ្នកនោះ ៣០០ពីលោកក ២០០ពីលោកខ … ដោយមានហេតុផលប្រាប់ទៅអ្នកទាំងនោះថាគាត់ ខាតបង់ក្នុងមុខជំនួញមួយ។ ទីបំផុតគាត់រកបានប្រាក់គ្រប់ចំនួន ៣៦០០០ហ្វ្រង់ដើម្បីទិញខ្សែកនោះ។
វគ្គ ៨
នៅពេលដែលអ្នកស្រី Loisel យកខ្សែកនេះទៅសងអ្នកស្រី Forestier គាត់បាននិយាយដោយសំដីយ៉ាងផ្អែមល្ហែមថា៖
“ឯងគួរតែយកមកអោយគ្នាបានលឿនជាងនេះ។ គ្នាត្រូវការពាក់វាដែរ។”
អ្នកស្រី Forestier មិនបានបើកប្រអប់នោះមើលទេដោយគាត់ទុកចិត្តមិត្តភក្តិរបស់គាត់។ ប្រសិនបើគាត់បានឃើញរបស់នៅក្នុងនោះ តើគាត់នឹងកិតយ៉ាងដូចម្តេចទៅ? តើគាត់នឹងនិយាយថាម៉េចទៅ? តើគាត់នឹងចោទប្រកាន់ថាខ្ញុំគឺជាចោរលួចខ្សែករបស់គាត់ឬទេ?
អ្នកស្រី Loisel បានដឹងអំពីរសជាតិនៃជីវិតដែលកាន់តែតោកយ៉ាក។ ប៉ុន្តែគាត់មានចិត្តក្លាហាននិងពុះពាររកប្រាក់ដើម្បីសងបំណុលគេវិញ។ ស្វាមីរបស់គាត់ត្រូវបានគេបញ្ឈប់ពីការងារ។ ពួកគេបានផ្លាស់ប្តូរទីលំនៅដោយចេញពីផ្ទះល្វែងទៅជួលឡៅតឿដែលនៅជាប់នឹងដំបូល ដើម្បីស្នាក់នៅ។
នាងបានដឹងពីការលំបាក់នៃការងារជាអ្នកបោសសំអាត…កិច្ចការនៅផ្ទះបាយដែលនាងមិនចូលចិត្តទាល់តែសោះ។ នាងស៊ីឈ្នួលលាងចាន… នាងត្រូវប្រើម្រាមដៃរបស់នាងដែលមានលាបក្រចកពណ៌ផ្កាឈូក ដើម្បីលាងចាន លាងឆ្នាំងដែលគគ្រាតគគ្រើម និងលាងបាតខ្ទះដែលប្រឡាក់ដោយខ្លាញ់ស្អិត។ នាងត្រូវបោកក្រណាត់កំរាលដែលកខ្វក់ ក្រណាត់ជូតចាន និងត្រូវដាក់ហាលរបស់អស់ទាំងនេះ។ ជារៀងរាល់ព្រឹកនាងត្រូវប្រមូលថង់សំរាប់យកទៅដាក់នៅមាត់ផ្លូវ ហើយត្រូវយួរទឹកត្រលប់មកវិញ។ ពេលឈប់ម្តងៗដកដង្ហើមស្ទើរពុំដល់គ្នា។ នាងស្លៀកពាក់រយីករយាក កណ្ឌៀតកញ្ច្រែងចូលទិញផ្លែឈើ សាច់ បន្លែ តថ្លៃ បែកផ្សែងជាមួយអ្នកលក់ដើម្បីបានចំណេញប្រាក់១សេនៗរបស់នាង។
ជារៀងរាល់ខែ បញ្ជីមួយសងផុត បញ្ជីថ្មីមកដល់..
ប្តីរបស់នាងធ្វើការងារនៅពេលល្ងាច។ គាត់ធ្វើជាអ្នករៀបបញ្ជីរទំនិញ ហើយជារឿយៗតែងតែនៅដល់យប់ដើម្បីថតចំលងឯកសារ ដែលទទួលបានកំរៃ២សេនកន្លះក្នុង១សន្លឹក។
ពួកគេរស់នៅក្នុងជីវិតបែបនេះរយៈពេលដប់ឆ្នាំ។
នៅចុងបញ្ចប់ក្នុងរយៈពេល១០ឆ្នាំ ពួកគេបានសងបំណុលទាំងនោះអស់ទាំងស្រុង ទាំងការទាំងដើម។
អ្នកស្រី Loisel មើលទៅចាស់ច្រើន។ នាងក្លាយទៅជានារីដែលមានភាពរឹងប៉ឹង ប្រឹងប្រែងដូចនារីមិនមានទ្រព្យដទៃទៀត។ សក់របស់គាត់មិនសូវមានសណ្តាប់ធ្នាប់ ស្បែករបស់គាត់មិនភ្លឺរលោង ដៃរបស់គាត់ឡើងក្រហម។ ពេលខ្លះនៅពេលដែលប្តីរបស់គាត់ទៅធ្វើការបាត់ គាត់់អង្គុយនៅមាត់បង្អួចគិតដល់ល្ងាចមួយនោះដែលកន្លងជាយូរឆ្នាំមកហើយ នៅក្នុងជំនុំចំណោមដែលគាត់ជានារីដែលស្អាតដាច់គេនិងទទួលបានតែការកោតសរសើរពីអ្នកផងតាំងពួង។
វគ្គ ៩
តើនឹងមានអ្វីកើតឡើងប្រសិនបើគាត់មិនបានធ្វើអោយបាត់ខ្សែកនោះ? គ្មានអ្នកណាអាចដឹងបានទេ? តើរសជាតិនៃការតស៊ូក្នុងជីវិតគឺដូចម្តេចទៅ? តើនារីម្នាក់នេះគួរតែចំណាយឬសន្សំ!
ថ្ងៃអាទិត្យមួយ នៅពេលដែលនាងដើរកំសាន្តនៅ Champs-Elysees បន្ទាប់ពីបំពេញការងារពេញមួយសប្តាហ៍ នាងបានឃើញស្ត្រីម្នាក់កំពុងនិយាយជាមួយកូនរបស់គាត់ នាងស្គាល់ច្បាស់ថាជាអ្នកស្រី Forestier ។ អ្នកស្រី Forestier មើលទៅនៅតែក្មេងដដែល នៅតែស្អាត និងទាក់ទាញ។
អ្នកស្រី Loisel ក៏គិតដល់រឿងដែលធ្វើអោយគាត់រំជួលចិត្តជាខ្លាំង។ តើគាត់គួរតែនិយាយទៅកាន់អ្នកស្រី Forestier ដែរឬទេ? ត្រូវតែនិយាយ។ ឥឡូវគាត់បានសងបំណុលគេអស់ហើយ គាត់គួរតែនិយាយរឿងពិតប្រាប់ទៅអ្នកស្រី Forestier។
គាត់ចដើរសំដៅទៅរកអ្នកស្រី Forestier។
“សួស្តី Jeanne”
អ្នកស្រី Forestier ចំណាំគាត់មិនបានទាល់តែសោះ ហើយមានការភ្ញាក់ផ្អើលជាខ្លាំងនៅពេលដែលខ្លួនត្រូវបានស្ត្រីក្រីក្រម្នាក់ហៅដោយភាពជិតស្និទ្ធ។
“តែ….អ្នកស្រី….ខ្ញុំដូចជាមិនដែលស្គាល់អ្នកស្រីទេ…អ្នកស្រីច្រឡំមនុស្សទេដឹង….”
“ទេ! ខ្ញុំមិនបានច្រលំទេ។ ខ្ញុំគឺ Mathilde Loisel។”
មិត្តរបស់នាងលឺដូច្នោះស្រែកយំជាខ្លាំង។
“ឱ Mathilde ដ៏កំសត់អើយ! ម្តេចក៏ឯងផ្លាស់ប្តូរដល់ថ្នាក់នេះ!…”
“ពិតណាស់ ដោយសារខ្ញុំចួបប្រទះនឹងការលំបាកយ៉ាងខ្លាំងបន្ទាប់ពីខ្ញុំបានជួបឯងលើកចុងក្រោយមក…ខ្ញុំមានទុក្ខព្រួយ….ហើយទាំងអស់នេះគឺមកពីខ្ញុំត្រូវការសងឯងវិញ។”
“សងខ្ញុំ?! តើមានន័យយ៉ាងម៉េចទៅ?”
“ឯងនៅចាំបានអំពីខ្សែកពេជ្រដែលឯងបានអោយខ្ញុំខ្ចីពាក់ទៅចូលរួមក្នុងពិធីជប់លៀងមួយទេ?”
“ចាំបាន! ម៉េចទៅ?”
“តាមពិតខ្ញុំបានធ្វើអោយបាត់តាំងពីថ្ងែជប់លៀងនោះម៉្លេះ។”
“តើឯងធ្វើអោយបាត់យ៉ាងម៉េចទៅ បើឯងយកវាមកសងខ្ញុំវិញសោះនោះ!”
“តាមពិតខ្ញុំយករបស់ផ្សេងដែលដូចគ្នាមកអោយឯងវិញប៉ុណ្ណោះ។ ហើយក្នុងកំឡុងពេល១០ឆ្នាំមកនេះ ខ្ញុំនិងប្តីខំធ្វើការទាំងយប់ទាំងថ្ងៃដើម្បីសងបំណុលនេះ។ វាមិនមែនជាការងាយទេសំរាប់អ្នកដែលគ្មានប្រាក់ដូចជាពួកខ្ញុំនេះ។ តែពួកខ្ញុំបានសងបំណុលទាំងនេះរួចអស់ហើយ។ ហើយខ្ញុំរីករាយនឹងនិយាយការពិតប្រាប់ឯង។”
វគ្គ ១០
អ្នកស្រី Forestier សួរបញ្ជាក់៖
“ឯងនិយាយថា ឯងបានទិញខ្សែកពេជ្រមកជំនួសរបស់ខ្ញុំនេះមែនទេ?”
“មែនហើយ! ឯងមិនបានសង្កេតទេឬ? ត្រូវហើយប្រហែលជាមើលមិនដឹងទេព្រោះខ្សែកនេះដូចគ្នាណាស់។”
អ្នកស្រី Loisel ក៏ញញឹមដោយអំនួត។
អ្នកស្រី Forestier ចាប់ដៃអ្នកស្រី Loisel ទាំង២ក្តាប់យ៉ាងណែនហើយពោលថា៖
“ឱម្ចាស់ថ្លៃអើយ!! Mathilde ដ៏កំសត់!! ខ្សែករបស់ខ្សែករបស់ខ្ញុំគ្រាន់តែជារបស់ចំលងទេ ហើយវាមានតំលៃតែ ៥០០ហ្វ្រង់តែប៉ុណ្ណោះ!…. ”
monida on 
simon lee on 
រដ្ឋ on 
ព័ត៌មានវិទ្យាថ្មីៗ, រៀនពីរបៀបសរសេរកម្មវិធីនៅលើកុំព្យូទ័រនិងទូរស័ព្ទ on 
maths24h on 
Borin on 
Wowindow Touchsaracosa on
what happen next?
That ‘s the end of the story.
ខ្ញុំចូលចិត្តអានសៀវភៅរឿងណាស់ តាំងពីតូច ខ្ញុំចេះអានសៀវភៅតាំងពីអាយុតូចមែនទែន
ខ្ញុំចាំថារឿងដែលខ្ញុំស្តាប់តំបូងគឺ (អាខ្វាក់អាខ្វិន) បន្ទាប់មករឿង ភក្តីភាពរបស់ពូរស់ សុភាពនឹងក្អមស្ក រឿង កង្កែបនឹងរាជបុត្រីពៅ ចចកនឹងកូនពពែរ វិទូ មិត្តនឹងសត្រូវ ។ល។ ២០ឆ្នាំជាងខ្ញុំនៅតែចាំរឿងទាំងអស់ ភាគច្រើន
ខ្ញុំនៅចាំចមណងជើងរឿង “ភក្តីភាពរបស់ពូរស់” តែភ្លេចសាច់រឿងអោយឈឹងតែម្តង…
if i were Mrs. Forestier, what would i do?
If I were Mrs. Forestier, I would give her back the real necklace.
The story “ភក្តីភាពរបស់ពូរស់” is about a prince fall in love with a princess called Preah neang Meas.And they face many obsticles, And Pou Ros become stone..
Thanks for this summary.
ខ្លួនក្រប៉ុន្តែចង់ធ្វើជាអ្នកមាន មិនប្រមើលប្រាណ ធ្លាក់ខ្លួនក្ស័យទុនទើបដឹងខ្លួន ។