អនុស្សាវរីយ៍មួយ

I like this text. Its like real story na…………….

Oh, I see

ខ្ញុំពិតជាចាប់អារម្មណ៍ លើអត្ថបទនេះខ្លាំង អ្នកនិពន្ធមានស្នាដៃល្អណាស់។

មិនដឹងថាមានអីកើតឡើងបន្តទៀត?

ចង់ដឹងដល់ហើយ!

វគ្គបន្ត ត្រូវការ​ពេល​យូរ​បន្តិច។

…២០០១៖ឆ្នាំសិក្សាថ្មីនៃ ក្មេងសាលាជនបទ បានឡើងមកកាន់ទីប្រជុំជន គឺផ្លាស់ពីអនុវិទ្យាល័យក្តុលដូនទាវ មកកាន់ វិទ្យាល័យព្រះមនុវង្ស នៃទឹកដី ដ៏សំបូរបែប ខេត្តបាត់ដំបង។ វាជាបំលាស់ទីមួយដ៏រំភើប ហើយក៏លាយឡំ នឹងការលំបាក ខ្លះដែរ ដោយត្រូវធ្វើដំណើរឆ្ងាយ ជាពិសេស មិនទាន់មានកង់ជិះនឹងគេ ខ្ញុំតែងតែជិះកង់ជាមួយបងទៅរៀន ហើយពេលខ្លះ ក៏ទៅជាមួយមិត្តភក្តិ។ ថ្ងៃចូលរៀនដំបូង គឺថ្ងៃពោរពេញដោយភាពរីករាយ ដោយបានជួយបមិត្តចាស់ នឹងរាប់អានមិត្ត ថ្មីៗ ដែលមកពីសាលា និងតំបន់ផ្សេងជាច្រើន។ ដោយចំនួនសិស្សស្រីនិងប្រុស ប្រហែលគ្នា ចឹងគឺត្រូវបានគ្រូបន្ទុកថ្នាក់ ចែកជាពីរ ប្លុក គឺប្រុស ២ជួរ និង ស្រី២ជួរ។ ចៃដន្យអី ខ្ញុំក៏អង្គុយម្ខាងជាប់ នឹង ខាងស្រីៗ ហើយមាននារី ម្នាក់មាឌ ល្អិត សាច់ស កូនកាត់ចិន ថែមទាំងមាន ក្លិនក្រអូប ភាយៗ តាមខ្យល់បក់ទៀតផង តែវាជារឿងធម្មតាទេ ដែលគេជាកូនអ្នកផ្សារ តែងតែធ្វើខ្លួនបែបនោះ។ ម៉ោងក្រោយមក គ្រូក៏បានរៀបចំបោះឆ្នោត រឹសប្រធានថ្នាក់។ មិនដឹងថា ជាវាសនា ឬ​ យ៉ាងណាទេ តំណែងនោះ បានធ្លាក់មកលើខ្ញុំទៀត បន្ទាប់ពីគេដឹងថា ខ្ញុំធ្លាប់បានធ្វើការនោះ រយៈពេល ៣ឆ្នាំមុនរួចហើយ។

ពេលវាកន្លងទៅយ៉ាងឆាប់ មួយឆ្នាំកន្លងផុតទៅ ការងារបូកសរុបប្រចាំឆ្នាំរបស់ លោកគ្រូគឺប្រគល់ប័ណ្ណសសើរ ដល់អ្នកលេខមួយ លេខពីរ និងលេខបី។ គាត់ជាមនុស្សម្នាក់ដែល អាចហៅថាស៊ីសំណូក ក៏ថាបាន ព្រោះមិនទៅរៀនគួរ គឺពិន្ទុ មិនបានល្អទេ! សូមបីតែខ្ញុមជាប្រធានថ្នាក់ ក៏បានត្រឹមតែ ម៉ាជាប់ប៉ុណ្ណោះ ហើយមុខវិជ្ជាភាសាខ្មែរ ផង បានប៉ុននឹង ពិបាកនឹងយកឈ្នះគេណាស់ ព្រោះគ្មានលុយរៀនគួរហ្នឹងគេ។ តែវាសនាមនុស្ស មិនមែនកំណត់តែមួយ កត្តា នោះទេ ដោយសារតែលោកគ្រូ អ្នកគ្រូខ្លះ ជាពិសេសគឺ គណិត និងរូប គាត់អត់បង្រៀនគួរទេ ចឹង គាត់យុត្តិធម៍ណាស់ ចឹងតំណែងលេខមួយ គឺតែងតែបានមកខ្ញុំជានិច្ច។

បើនិយាយពីរឿងស្នេហា ចាស់បុរាណតែងតែ ប្រៀនប្រដៅ កូនចៅកុំអោយប៉ះពាល់ វាក្នុងវ័យសិក្សា ពិតណាស់ថាកាលណាមានវា ការសិក្សាវាមិនល្អទេ។ តែសំរាប់ខ្ញុំ ដែជាមនុស្សរឹងរុសម្នាក់នោះ ខ្ញុំក៏មិនជាជឿថា វាពិតរហូតដែរ ដោយសារតែរៀនបានគ្រាន់បើនឹងគេដែរ ហើយមានអ្នកស្អាតអង្គុយក្បែរទៀត គឺខំប្រឹង ម៉ាងអស់ដៃហ្មង។ ចុងឆ្នាំ សាកសុំរូបថតគេ មួយសន្លឹក គេក៏ព្រមអោយ ដោយគ្មានអល់ឯកអីទេ …អ្ហើយ អារម្មណ៏ពេលនោះ ពិតជាអស្ចារ្យណាស់ ពេលមានកង់ជិះហើយ សុខចិត្ត ជិះកាត់មុខផ្ទះគេរាល់ល្ងាច ពេលខ្លះលួចជិះពី ក្រោយគេទៀត ព្រោះផ្ទះគេនៅជិតសាលា គេដើរបន្តិចគឺដល់ហើយ។

…២០០២៖ ឆ្នាំថ្មីនៃការសក្សាក៏បានមកដល់ បន្ទាប់ពី វ៉ាកងធំអស់ជិត ៣ខែមក មិនដែលបានជួបគេសោះ ម្យ៉ាងទៀតជំនាន់នោះ មិនទាន់ទូរស័ព្ទ ដូចឥលូវទេ ចឹងពេលឃើញមុខគេ ពិតជាមានអារម្មណ៏ល្អណាស់។

រៀនកាន់តែច្រើន ការយល់ដឹងក៏កាន់តែ ច្រើន តែក៏មិនប្រាកដថា អាចធ្វើតាម អ្វីដែលរៀនមកបានទាំងអស់ដែរ។ ពាក្យចាស់លោកថា កុំអោយយក ជើងមួយជាន់ទូកពីរ ។ រឿងនេះមិនបាច់បកសា្រយច្រើនទេ គឺនិយាយរឿងស្នេហាហ្នឹង វាត្រូវខ្លាំងណាស់ គឺមានគេម្នាក់ទៀត ធ្វើអោយខ្ញុំចាប់ចិត្តដែរ ដោយសារតែគេចូលចិត្តឌឺដង ហើយជាមនុស្សម្នាក់គត់ ដែលមិនចូលចិត្តនិយាយរកខ្ញុំ សូម្បីតែឈ្មោះខ្ញុំ ក៏គេមិនដែលហៅផង។ ខ្ញុំតែងតែព្យាយាមចូលទៅជិតគេ ហើយជួនកាលគឺ ញោះគេ អោយខឹងដើម្បីបាននិយាយជាមួយគេ។ យូរទៅ ខ្ញុំទេជាអ្នកស្រលាញ់គេ ហើយមានចិត្តលើម្នាក់មុនទៀត… អ្ហើយ…គិតទៅប្រុសសាវ៉ា គឺចឹងមែនទេ? តែខ្ញុំក៏មិនដែលពោលពាក្យថាស្រលាញ់ចេញពីមាត់ម្តងណាទេ គឺគ្រាន់តែ ធ្វើអាកប្បកិរិយា យកចិត្តទុកដាក់ ជាពិសេសគឺជួយពន្យល់លំហាត់ណា ដែលខ្ញុំចេះទៅគេប៉ុណ្ណោះ ហើយអ្វីដែលខ្ញុំធ្វើបាននោះ គឺខ្ញុំបានដឹកនាំថ្នាក់ របស់ខ្ញុំ ក្លាយជាថ្នាក់គំរូ បន្ថែមពីលើ ៣ថ្នាក់ទៀតដែលជាថ្នាក់សិស្សពូកែទាំងបីផ្នែក។

គេថា បើមិនចង់អោយគេដឹងទាល់តែកុំធ្វើ គឺត្រឹមត្រូវណាស់ រឿងខ្ញុំគឺត្រូវបានបែកការណ៏ ពេលដែលមានមិត្តរួមថ្នាក់ផ្សេងទៀត គេដឹងថាខ្ញុំចាប់ចិត្តទៅលើ មនុស្ស២នាក់ក្នុងពេលតែមួយ ហើយគេបានផ្តល់គំនិតអោយខ្ញុំរើសយកតែម្នាក់។ ខ្ញុំក៏បានរើសយក អ្នកដែលមានចិត្តរឹងរុស ព្រោះខ្ញុំក៏មានចិត្តចង់ឈ្នះទៅលើចិត្តនារីនោះដែរ ម្យ៉ាងខ្ញុំក៏គិតថា គេក៏ចាប់ចិត្តលើខ្ញុំដែរគ្រាន់តែគេមិនហ៊ាននិយាយ។ ក្រោយមកយើង ក៏បានដើរលេង និងបង្កើនអនុស្សារីយ៏ជាមួយគ្នាបានយ៉ាងច្រើន យើងនៅជាមួយគ្នាបានច្រើន ជាងនៅផ្ទះទៀត គឺព្រឹកនៅសាលា ល្ងាចឡើង ខ្ញុំហៅ ពួកម៉ាក និងគេ ទៅបង្រៀនបន្ថែម ចឹងយើងមានពេលនៅជាមួយគ្នា គឺច្រើនមែនទែន។ ស្នេហាក្នុងវ័យសិក្សានាពេលនោះ គឺមិនបានធ្វើអោយខ្ញុំជួប នូវបរាជ័យអ្វីទេ គឺលទ្ធផលសិក្សានៅតែល្អដ៏ដែល ។

…២០០៣៖ ពេលវាកន្លងទៅ លឿនដូចឆ្កែរត់តាមថ្នល់ចឹង…ថ្នាក់បញ្ចប់នៃវិទ្យាល័យក៏បានមកដល់ ខ្ញុំត្រូវបាន គេដកទៅថ្នាក់សិស្សគណិត​ ឯគេក៏ត្រូវផ្លាស់ទៅថ្នាក់ភាសាខ្មែរ គឺថ្នាក់ជាប់គ្នាតែម្តង…ពេលនោះខ្ញុំលែងគិតពីអ្នកមុនដែលខ្ញុំពេញចិត្តមុនហើយ គឺផ្តោតអារម្មណ៏ទៅលើគេម្នាក់គត់ ហើយនិងការរៀនសូត្រប៉ុណ្ណោះ ពេលវេលាកន្លងទៅ យើងពិតជាបានបង្កើតអនុស្សាវរីយ៏ជាមួយគ្នា ច្រើនមែន… លែងមានហើយ ពាក្យលែបខាយអោយគេខឹង មានតែពាក្យ ដាស់តឿន ផ្តល់កំលាំងចិត្តអោយគ្នា និងយល់ចិត្តគ្នា តែអ្វីដែលខ្ញុំនៅតែ មិនយល់គេ នៅតែមិនព្រមហៅឈ្មោះខ្ញុំសោះ គឺហៅតែប្រធាន ថ្នាក់ ទៅបីជាខ្ញុំលែងធ្វើប្រធាន ហើយក៏ដោយ។

ពេលនោះទូរស័ព្ទចាប់ផ្តើម សំបូរបែបហើយ ផ្ទះខ្ញុំក៏មាន គេក៏មាន ម្យ៉ាងនិយាយ ៣វិនាទី ដំបូងអត់គិតលុយទៀត មានអី ថ្ងៃណា ក៏តេ រកគ្នាដែរ។ រហូតដល់យើងប្រលងបញ្ចប់ឆ្នាំ ដោយខ្ញុំប្រឹងបាន ពន្ទុបាក់ឌុប ខ្ពស់បំផុត នៅក្នុងខេត្ត ហើនៅជំនាន់ខ្ញុំតែម្តង ព្រោះគេថា គេស្រលាញ់អ្នក ដែលរៀនពូកែ។

…២០០៤៖ ជិវិតនិស្សិតមក ពីជនបទមកកាន់ទីក្រុង ពិតជាមានអារម្មណ៏រីករាយមែន ជាពិសេស បានដាក់ចិត្តមកចូលរៀន សាលាតិចណូ ដែលជាសាលាល្បីមួយនាជំនាន់នោះ ហើយគេក៏ មានចិត្តចង់មករៀននៅ ភ្នំពេញដែរ។ បន្ទាប់ពីប្រលងបាក់ឌុបហើយ យើងបានទៅ លេងសៀមរាប ៣ថ្ងៃជាមួយគ្នា យើងក៏បានពិភាក្សាជាមួយគ្នា ពីរឿងនេះដែរ តាមខ្ញុំ គឺមិនចង់អោយគេ មករៀននៅ ភ្នំពេញទេ តែមិនអាចសំរេចចិត្តជំនួសគេបានទេ។ ទីបំផុត គេក៏បានមករៀន សាលាឯកជន មួយនៃទីក្រុងភ្នំពេញ។

ពេលវេលា មិនបាននៅជិតគ្នា ថវិការស្តួចស្តើង មិនអាច ទាក់ទងគ្នាបានញឹកញាប់ ជាពិសេស គឺគេមិនសូវចង់និយាយទូរស័ព្ទជាមួយខ្ញុំទេ។ អារម្មណ៏ខ្ញុំកាន់តែជ្រួលច្របល់ឡើង តែងតែគិតថា គេមានបំណងចង់បែកពីខ្ញុំ។

ហេតុអ្វី ព្រះមិនមេតា្ត ខ្ញុំសោះ… ថ្ងៃមួយគេបានណាត់ខ្ញុំទៅជួប នៅជិតវិមាន​ឯករាជ្យ ដើរជាមួយគ្នាបានមួយសន្ទុះ គេបានប្រាប់ខ្ញុំថា គេមិនបានស្រលាញ់ខ្ញុំទេ អ្វីដែលគេ បានធ្វើ វាគ្រាន់តែជាការសាកល្បង ប៉ុណ្ណោះ!!! បានស្តាប់ពាក្យទាំងនោះហើយ គឺហាក់ដូចព្រលឹងចេញ ស៊ីអាចម៏ អស់ចឹង…. លែងដឹងខ្យល់ដង្ហើមចេញចូល…លេងចង់ស៊ីចុក…លែងចង់ជួបអ្នកនៅជុំវិញ… ជាពិសេសគឺ គ្មានទេអារម្មណ៏រៀនសូត្រ។ ខ្ញុំមិនបានបន្ទោសគេទេ ខ្ញុំគិតថា នេះជាលទ្ធផល នៃសុភាសិត ទាំងប៉ុន្មាន ដែលខ្ញុំបានរៀបរាប់ខាងលើ ហើយ! តែក៏មិនដឹងថាមានវិធីសំរាប់ ព្យាបាលរបួសនោះបានដែរ ។ មានពេលខ្លះខ្ញុំ ក៏ដើរទៅអង្គុយលេង ម្នាក់ឯងនៅមាត់ទន្លេ គិតរាល់អនុស្សាវរីយ៏ទាំងឡាយ ជាពិសេសគឺពេល វេលាដែលយើងបានដើរលេងជាមួយគ្នានៅ សៀមរាប យើងបានជិះឡានជាមួយគ្នា អង្គុយជាប់គ្នា គេគេងលើស្មាខ្ញុំ…. តែកាន់តែគិតកាន់តែឈឺចាប់។

ថ្ងៃមួយ…ខ្ញុំបានប្រមូលវត្ថុអនុស្សាវរីយ៏ដែលគេ បានជូនមកខ្ញុំ ហើយដាក់ក្នុងកាដូមួយ យកទៅជូនគេវិញ។ ខ្ញុំបានតាំងចិត្តមិនគិតដល់គេទៀតទេ លែងមានទៀតរូបគេក្នុងបេះដូងខ្ញុំ ខ្ញុំមិននិយាយពីឈ្មោះគេទៀតទេ ហើយបើអ្នកណារំលឹកឈ្មោះគេ ក៏ខ្ញុំធ្វើមិនដឹងដែរ ចាត់ទុកថាខ្ញុំមិនបានស្គាល់ទៅចុះ។ តែមានមិត្តភក្តិសួរ ខ្ញុំថា ខ្ញុំពិតជាធ្វើបានមែនទេ? ខ្ញុំមិដឹងទេ បើពេលវេលាត្រលប់ក្រោយបានខ្ញុំ នឹងមិនបណ្តាលអោយរឿងនេះកើតឡើងទេ ស្តាយអ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលកន្លងមក​ ពេលនេះខ្ញុំពិតជាទទួលស្គាល់ថា ស្នេហាវាពិតជាមានផលប៉ះពាល់មែនសំរាប់ខ្ញុំ ក្នុងកាលៈទេសៈនេះ ខ្ញុំមិនអាចប្រឈមមុខ ជាមួយគេបានទេ ទីបំផុតខ្ញុំក៏បានប្រលងយកអាហារូបករណ៏ទៅបរទេស ទាំងនឹកអាល័យរាល់អនុសស្សាវរីយ៏ទាំងឡាយ មុនពេលឡើងយន្តហោះ ខ្ញុំចង់ជួបគេណាស់ តែគេមិនបានដាក់ចិត្ត ឬ ផ្តល់ក្តៃអាណិតដល់ខ្ញុមបន្តិចសោះ សូម្បីដឹងថាខ្ញុំឈឺដេកពេទ្យក៏មិនរវល់វដែរ។ តែខ្ញុំមិនបានខឹងគេទេ គ្រាន់តែចង់ប្រាប់ថា ខ្ញុំនឹកគេ!!!

…២០០៤៖ជីវិតនៅបរទេស ក៏បានចាប់ផ្តើមជាមួយការចាប់ផ្តើមថ្មីនៃ ជិវិត។ នៅទីនេះខ្ញុំលែងឯកោ ឬ ខ្វល់ជាមួយរឿងស្នេហាទៀត ហើយ! ខ្ញុំមានមិត្តស្រីជាច្រើន តែមិនដឹងថាខ្ញុំមានចិត្តស្រលាញ់គេឬអត់ទេ !! បើអ្នកណាមួយធ្វើអោយខ្ញុំមិនសប្បាយចិត្ត ឬ នៅមិនចុះសំរុងគ្នា យើងក៏ចែកផ្លូវគ្នា តែមិនមានន័យថា ខ្ញុំចង់សងសឹកជាមួយនារីផ្សេងទៀត ទេ គ្រាន់តែខ្ញុំចង់រកអ្នកដែលអាចធ្វើអោយខ្ញុំមានអារម្មណ៏ល្អដូចកាល ពីមុន ហើយចង់បញ្ចប់នូវអារម្មណ៏ ឯកោក្នុងជំរៅចិត្តរបស់ខ្ញុមអោយបានឆាប់!!

បើអាចត្រល់ក្រោយបាន ខ្ញុំនឹងកែប្រែរឿងនេះ មិនអោយកើតឡើងជាដាច់ខាត៕

Seem like everyone here knows what was the real scence and how it would happened next…it's sweet, true and normal for one's life…not sure for other lifes… mine was many times…love was perhaps the most sweetest, valuable but not everything in life…there are things, persons, ciscumstances and principles to sacrified it for…a bit sad have done that but life is not perfect…so be sure to appreciate if it's a happy ending…:)

អីយ៉ា!​ តួឯកប្រុសក្នុងរឿងបានទៅរៀននៅ Belgium៕​ប្រាកដជាគ្រូ នៅ ITC ហើយប្រហែលជាគ្រួនៅ GCI ទៀត៕ខ្ញុំគ្រាន់តែស្មានទេ ព្រោះឆ្នាំ 1998 ខ្ញុំទើបតែរៀនថ្នាក់ទី 7 តែប៉ុណ្ណោះ៕