មានសត្វលាមួយក្បាល វាខិតខំធ្វើការបំរើម្ចាស់វាណាស់ មិនដែលខ្ជិលច្រអូសម្តងណាឡើយ។ ថ្ងៃមួយមួយវាដឹងថា ម្ចាស់វាបំរុងយកវាទៅកាប់សាច់ វាភ័យណាស់ ហើយក៏លួចរត់ចេញយ៉ាងតក់ក្រហល់។ នៅតាមផ្លូវ វាបានជួបនឹងសុនខចាស់មួយក្បាល ដែលត្រូវគេបណ្េតញចេញពីផ្ទះ ដោយសារវាមិនអាចទៅបរបាញ់ជាមួយម្ចាស់វាបានទៀត។
លានិយាយថា ៖ មកជាមួយខ្ញុំមក! ខ្ញុំចេះកញ្ជ្រៀវ បងឯងចេះព្រុស យើងទាំង២នឹងអាចចូលរួមជាមួយវង់តន្ត្រីដ៏ល្បីនៅទីក្រុងប្រែម បាន។
សុនខនោះក៏រួមដំណើរជាមួយនឹងលាទៅ។ មានឆ្មាមួយនិងមាន់គកមួយទៀត ដែលម្ចាស់របស់ពួកវាបំរុងនឹងសំលាប់ដែរ បានចូលរួមជាមួយនឹងក្រុមរបស់លា។
យប់ងងឹតមកដល់ ពួកគេនៅវង្វេងក្នុងព្រៃនៅឡើយ…នៅឆ្ងាយពីទីក្រុង។ មាន់គកបានហើរទៅទំលើមែកឈើ សំលឹងមើលនាយអាយ ក៏បានឃើញពន្លឺផ្លុងៗមួយនៅមិនឆ្ងាយពីពួកគេ។ គេក៏នាំគ្នាដើរសំដៅទៅពន្លឺនោះ។ ពួកគេបានមកដល់ខ្ទមមួយ។ ពួកគេដឹងថាខ្ទមនោះជារបស់ពួកចោរ! នៅលើតុបាយ មានអាហារពោរពាស ដែលរៀបចំជាស្រេច។ សត្វទាំងនោះដោយក្តី ស្រេកឃ្លានបាននឹកឃើញឧបាយកលមួយដើម្បីបណ្តេញពួកចោរទាំងនោះ។ ពួកវាបានជើងហក់គោះបង្អួច នឹងស្រែកកងរំពងព្រមៗគ្នាឡើង។ ពួកចោរលឺដូច្នោះភ័យឆោឡោ រត់បាត់ស្រមោលដោយឥតងាកក្រោយ។ សត្វទាំង៤ បាននាំគ្នាស៊ីអាហារយ៉ាងរីករាយ រួចក៏ដេកលក់អស់ទៅ។
(more…)
មានបុរសម្នាក់ ដែលជាមនុស្សចូលចិត្តបោកបញ្ឆោតគេយកប្រាក់។ ថ្ងៃមួយបុរសនោះបានជួបដូនចាស់ម្នាក់នៅតាមផ្លូវ។ ដូនចាស់ក៏និយាយទៅកាន់គាត់ថា៖
- អ្នកឯងមកពីណា? ទៅណា?
- ខ្ញុំចុះពីលើមេឃ។ បុរសនោះឆ្លើយធ្វើវាហី។
- មែនហ្អែ៎!? ដូនចាស់សួរបញ្ជាក់។ អីចឹងឯងប្រហែលជាស្គាល់ប្តីរបស់ខ្ញុំហើយមើលទៅ? គាត់ទើបនឹងស្លាប់កាលពីឆ្នាំទៅ។
- ពិតណាស់ ខ្ញុំពិតជាស្គាល់គាត់។ ប៉ុន្តែគាត់មិនសូវសុខសប្បាយទេ! គាត់រកការងារធ្វើមិនទាន់បាន ហើយថែមទាំងគ្មានសំលៀកបំពាក់និងគ្មានអាហារបរិភោគទៀត!!
- គួរអោយសង្វេកមែន! ដូនចាស់បន្លឺឡើង។ បើខ្ញុំចង់ផ្ញើរអាវរងាមួយអោយគាត់ តើឯងអាចយកទៅបានឫទេ?
- មិនបានទេ! នៅច្រកទ្វារចូលឋានសួគ៌ គេឆែកឆេតឹងតែងណាស់។ ខ្ញុំអាចយកទៅបានតែប្រាក់ទេ ព្រោះងាយលាក់ក្នុងហោប៉ៅ។
- ឯងនិយាយសមហេតុផលមែន។ អីចឹងយកប្រាក់នេះទៅ។ ខ្ញុំផ្ញើរអោយគាត់ផង។
ដូនចាស់បានអោយប្រាក់របស់គាត់ទាំងអស់ទៅបុរសមិនស្គាល់មុខនោះ ហើយថ្លែងអំណរគុណគេយ៉ាងខ្លាំងចំពោះកាតរយកអាសារនេះ។
- អ្នកណាទៅដឹងហ្ន៎! នៅដល់ឋានសួគ៌ហើយនៅខ្វះខោអាវស្លៀកពាក់ ខ្វះម្ហូបអាហារទៀត! ដូនចាស់ដើរបណ្តើរនិយាយបណ្តើរ។
កាលពីព្រេងនាយ មានកុកមួយនិងកញ្ជ្រោងមួយជាមិត្តនិងគ្នា។ ល្ងាចមួយកញ្ជ្រោងបានអញ្ជើញកុកជាសំលាញ់ខ្លួនទៅបវិភោគអាហារមួយពេលនៅផ្ទះខ្លួន។ កញ្ជ្រោងបានលើកម្ហូបមក២ចានសំប៉ែត មួយសំរាប់មិត្តវា មួយទៀតសំរាប់ខ្លួនឯង។ វាអញ្ជើញមិត្តវាពិសារយ៉ាងគួរសម រួចហើយវាស៊ីយ៉ាងឆ្ងាញ់។ ដោយកុកមានចំពុះវែងស្រួច ដូច្នេះវាមិនអាចស៊ីម្ហូបនៅក្នុងចាននោះបានឡើយ។ ដោយកុកជាសត្វមានសុជីរធម៌ វាមិនចេញស្តីមួយម៉ាត់។ វាអរគុណកញ្ជ្រោង រួចក៏អញ្ជើញមកបវិភោគអាហារនៅផ្ទះខ្លួនម្តង។
កុកបានលើកស៊ុបមកពីថូ មួយសំរាប់មិត្តវា មួយទៀតសំរាប់ខ្លួនឯង។ វាអញ្ជើញមិត្តវាពិសារយ៉ាងគួរសម រួចហើយវាស៊ីយ៉ាងឆ្ងាញ់មាត់មិនខ្វល់ពីកញ្ជ្រោង។ កញ្ជ្រោងក៏លាកុកមកផ្ទះវិញដោយពោះទទេ។
មានខ្លាឃ្មុំមួយក្បាលរស់នៅក្នុងព្រៃ។ រាល់ថ្ងៃវាតែងតែកើតទុក្ខក្រៀមក្រំ។ អេវ៉ា តែងតែមកលួងលោមវាដើម្បីកុំអោយវាកើតទុក្ខទៀត។
នៅថ្ងៃចន្ទ នាងបានបេះផ្កាដ៏ស្អាតមួយយកទៅអោយខ្លាឃ្មុំដែលកើតទុក្ខនោះ។ តែខ្លាឃ្មុំមិនចាប់អារម្មណ៍សោះ ហើយវានិយាយថា “ផ្កានេះនឹងស្រពោន..”។ វាក៏កើតទុក្ខបន្តទៀត។
សូមចុចត្រង់នេះ បើមិនទាន់បានអានភាគទីមួយ
[...] អ៊ីវ៉ានរីករាយជាខ្លាំង ក៏ត្រលប់ទៅរកចចកប្រផេះ។ ប៉ុន្តែចចកនិយាយប្រាប់គាត់ថា “ខ្ញុំបានប្រាប់ឯងហើយកុំអោយប៉ះទ្រុងនោះ! តើហេតុអ្វីក៏ឯងមិនព្រមស្ដាប់ពាក្យបណ្ដាំរបស់ខ្ញុំ?”
“មែនហើយខ្ញុំសូមទោស លោកបងចចក”
“អ៊ីចឹង..អ៊ីចឹងមិនអីទេ អង្គុយលើខ្នងខ្ញុំមក កាន់ខ្សែនេះអោយជាប់”
អ៊ីវ៉ាននិងចចកក៏ចេញដំនើរទៅមុខទៀត។
បន្ទាប់ពីហោះហើរមួយរយៈមក ពួកគេបានមកដល់វិមានមួយទៀត នៅទីនោះមានសេះមួយក្បាលដែលមានសក់មាស។
“អ៊ីវ៉ាន ចូរឯងឡើងតាមជញ្ជាំងនេះទៅ ពួកអ្នកយាមដេកលក់អស់ហើយ។ ឯងទៅក្រោលសេះ យកសេះចេញមក ហើយចូរក្រលេកមើលបង្ហៀរ តែកុំប៉ះវាអោយសោះ”
អ៊ីវ៉ានក៏ឡើងជញ្ជាំងចូលក្នុងប្រាសាទ។ នៅពេលនោះពួកអ្នកយាមដេកលក់អស់។
គាត់ដើរសំដៅទៅក្រោលសេះ អូសវាចេញមកចេញ ហើយក្រលេកមើលបង្ហៀរដូចចចកបង្គាប់។ បង្ហៀរនោះធ្វើពីមាស មានដាំលំអដោយត្បូងមានតំលៃ។ អ៊ីវ៉ានក៏យកដៃទៅអង្អែលបង្ហៀរនោះ ស្រាប់តែភ្លាមនោះសំលេងរោទិ៍ក៏បានលាន់ឡើង។ ពួកអាមាត្រក៏ភ្ញាក់ឡើង ហើយចាប់អ៊ីវ៉ានជាប់។ ពួកគេក៏នាំអ៊ីវ៉ានទៅជួបស្តេចត្សារឃុសម៉ាន់
“តើឯងជានរណា? មកពីណា?”
“ទូលបង្គំឈ្មោះ អ៊ីវ៉ាន ត្សារេវិច ត្រូវជាបុត្ររបស់ព្រះចៅត្សារផេរ៉ាប៉ុង”
“យី ជាបុត្ររបស់ព្រះចៅត្សារមួយអង្គ ម្តេចក៏មកលួចសេះគេមួយក្បាលទៅវិញ! បើឯងនិយាយប្រាប់យើងតែបន្តិច យើងនឹងប្រគល់សេះនេះដល់ឯងភ្លាម។ តែមិនអីទេពេលនេះឯងធ្វើការអោយយើងមួយ យើងនឹងប្រគល់សេះនេះដល់ឯង។ ព្រះចៅត្សារដាល់ម៉ាត់មានបុត្រីមួយអង្គឈ្មោះអេលេណា ប្រេក្រាច្នាយ៉ា។ ចូរឯងទៅយកនាងមកអោយយើង យើងនឹងប្រគល់សេះនេះព្រមទាំងបង្ហៀររបស់វាដល់ឯង”
អ៊ីវ៉ានរីករាយជាខ្លាំងក៏ត្រលប់ទៅជួបនឹងចចក ចចកក៏និយាយដាក់ថា
កាលពីយូរលង់ណាស់មកហើយ មានព្រះចៅត្សារមួយអង្គមានរាជបុត្របីអង្គ។ រាជបុត្រពៅឈ្មោះ អ៊ីវ៉ាន។ ស្តេចត្សារមានសួនដ៏អស្ចារ្យមួយ ដែលមានដើមប៉ោមមួយដើម មានផ្លែមកជាមាស។ ប៉ុន្តែនៅរៀងរាល់រាត្រី ផ្លែប៉ោមមួយត្រូវបានគេលួច។ ព្រះរាជាទ្រង់កើតទុក្ខជាខ្លាំង ព្រះអង្គក៏បញ្ជាអោយអាមាត្រទៅយាមកាមដើមប៉ោមនោះ។ គ្មានអាមាត្រណាអាចរកឃើញចោរដែលបានមកលួចបេះប៉ោមនេះឡើយ។ ព្រះរាជាលែងសោយអាហារនិងភេសជ្ជៈ ទ្រង់ស្លេកស្លាំង ព្រះកាយចុះខ្សោយ ។
រាជបុត្ររបស់ព្រះអង្គទាំងបីខំលួងលោមទ្រង់ “ព្រះបិតា, ពួកយើងនឹងទៅយាមដើមប៉ោមនោះដោយផ្ទាល់”។
រាជបុត្រច្បងនិយាយថា “ថ្ងៃនេះជាភារកិច្ចរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំនឹងទៅយាមដើមប៉ោមនោះ”។ រាជបុត្រច្បងក៏ចេញទៅយាមដើមប៉ោមនោះ។
មុនពេលរាត្រីមកដល់បន្តិច គ្មានស្លាកស្នាមរឺសញ្ញាអ្វីដែលគួរអោយកត់សំគាល់ទាំងអស់ គាត់ក៏ប្រាសខ្នងដេកលើស្មៅទន់ល្មើយ ហើយក៏លង់លក់ទៅ។ នៅព្រឹក ព្រះចៅត្សារក៏សួរគាត់ “មើល៍កូនសំលាញ់ តើកូនបានឃើញចោរទេ យប់ម៉ិញ?”
“ទេព្រះបិតា យប់ម៉ិញនេះកូននៅយាមពេញមួយយប់ដោយមិនបានដេកសូម្បីតែមួយពព្រិចភ្នែក ប៉ុន្តែកូនមិនបានឃើញអ្វីទាំងអស់”
នៅរាត្រីទីពីរត្រូវជាវេនរបស់រាជបុត្រទីពីរ ហើយរាជបុត្រអង្គនោះក៏ដេកលក់នៅក្បែរដើមប៉ោមនោះដូចគ្នា ប៉ុន្តែដល់ព្រឹកឡើងនិយាយថាមិនបានឃើញចោរមកលួចដូចគ្នា។
នៅចុងក្រោយ ត្រូវជាវេនរបស់រាជបុត្រពៅ។ អ៊ីវ៉ានចេញទៅយាមសួនរបស់ព្រះរាជបិតា ហើយបើទោះបីជាគាត់យាមនៅទីនោះដោយភ័យខ្លាចក្តី ក៏គាត់មិនដេកដែរ។ នៅពេលដែលគាត់ងោក គាត់ក្រោកឡើងយកដៃញីភ្នែកអោយស្វាង។
វេលាពាក់កណ្តាលរាត្រីបានមកដល់ នៅពេលនោះគាត់ឃើញភ្លើងភ្លឺចេញពីក្នុងសួនមក។ ភ្លើងនោះវាចេះតែភ្លឺទៅៗ។ សួនទាំងមូលត្រូវបានបំភ្លឺឡើង។ គាត់បានឃើញបក្សីភ្លើងកំពុងតែទំនៅលើដើមប៉ោមមាសនោះ។ អ៊ីវ៉ាន់រត់សំដៅទៅបក្សីនោះ រួចចាប់បានកន្ទុយរបស់វា។ បក្សីនោះក៏ទទះស្លាប ហើយហើរចេញទៅ ដោយបន្សល់ទុកនូវស្លាបមួយនៅនឹងដៃរបស់អ៊ីវ៉ាន។
នៅព្រឹកឡើងអ៊ីវ៉ានទៅគាល់ព្រះរាជបិតា។ ព្រះអង្គក៏សួរអ៊ីវ៉ានថា
(more…)
Techno Charity is a charitable organization created in 2006 by engineers graduated from the Institute of Technology of Cambodia.
Recent Comments