នៅពេលដែលកូនប្រុសខ្ញុំចូលដល់អាយុ៣ឆ្នាំ គេចាប់ផ្តើមឈ្លក់វង្វេងនឹងពណ៌លឿងយ៉ាងខ្លាំង។ យ៉ាងហោចណាស់ក៏ពេញ១ឆ្នាំដែរ ដែលគេគូរគំនូរនឹងខ្មៅដៃពណ៌លឿង ផាត់គំនូរគ្រប់ប្រភេទនឹងពណ៌លឿង…ញ៉ាំតែគ្រាប់ស្ករពណ៌លឿង និងពាក់តែអាវពណ៌លឿង រាល់ថ្ងៃ! ហើយអាវពណ៌លឿងនោះទាល់តែដៃខ្លីទៀតទើបពាក់!!
ពេញមួយរដូវរងារឆ្នាំមុន ដែលគេទើបតែអាយុបាន៣ឆ្នាំហើយពាក់តែអាវដៃខ្លីរត់លេងនៅទារកដ្ឋាន។ សំណាងល្អដែរដែលគេមិនឈឺ…មិនគ្រុន…! តែទោះជាយ៉ាងណាឪពុកម្តាយក្មេងៗដទៃទៀតចេះតែសំលឹងមកកូនខ្ញុំ…
ខ្ញុំដូចជាធូរចិត្តគួរសមដែរ បន្ទាប់ពីមកពីពិធីជប់លៀងខួបកំណើតមួយ គឺនៅពេលដែលម្តាយរបស់កូនស្រីភ្លោះ២នាក់ បាននិយាយប្រាប់ខ្ញុំថា កូនស្រីម្នាក់ក្នុងចំណោមកូនស្រីភ្លោះទាំងពីររបស់គាត់ពាក់តែខោអាវដែលមានពណ៌ផ្កាឈូក ហើយម្នាក់ទៀតមិនក្រោកពីគេងទេបើមិនយកខោអាវពណ៌ផ្កាឈូកមកបង្ហាញ។
ដូច្នេះខ្ញុំអាចសន្និដ្ឋានបានថាមិនមែនមានតែកូនរបស់ខ្ញុំទេ ដែលបែបនេះ ក្មេងៗផ្សេងទៀតក៏បែបនេះដែរដល់អាយុនេះ។ ពេលខ្លះខ្ញុំចេះតែយល់ព្រមតាមគេទៅ ទោះបីជាអាវដែលគេពេញចិត្តនោះខ្លះរសាត់អំបោះ ខ្លះមានស្នាមប្រលាក់ក៏ដោយ។ Alex ក្រៅពីទំលាប់យ៉ាប់មួយនេះ គេមានទំលាប់ល្អផ្សេងច្រើនដែលខ្ញុំអាចនិយាយបានថាគេជាក្មេងល្អម្នាក់។ តែទោះជាយ៉ាងណាខ្ញុំក៏ហត់នឹងប្រឈមមុខតតាំងនឹងគេដែរនៅពេលស្លៀកពាក់ម្តងៗ។
អ្នកជំនាញក្នុងការចិញ្ចឹមបីបាច់រកុមារនិងមាតាមួយចំនួនបានផ្តល់ជាគំនិតគួរអោយពិចារណាដែរ។ “ផ្តល់អត្ថិភាពនិងលើកទឹកចិត្តដល់កូនរបស់អ្នកចំពោះគំនិតច្នៃប្រឌិតរបស់គេ។ អ្នកជឿចុះថាកូនរបស់អ្នកគេដឹងយ៉ាងច្បាស់ថា គេក្តៅឬត្រជាក់ដែលតំរូវអោយគេត្រូវការអាវស្តើងឬក្រាស់..។ អ្នកជឿចុះថាកូនរបស់អ្នកគេដឹងយ៉ាងច្បាស់អំពីឯកសណ្ឋាននៅសាលា។ ធ្វើដូច្នេះអ្នកនឹងកាត់បន្ថយភាពតានតឹង និងបង្កើនភាពជិតស្និទ្ធរវាងអ្នកនឹងកូន។ ”
ប៉ុន្តែអ្នកដទៃគិតថា បើខ្ញុំបណ្តោយបែបនេះហាក់ដូចជាតាមទំនើងចិត្តកូនពេក ដែលធ្វើអោយគេលែងស្តាប់ខ្ញុំ និងមានទំលាប់ធ្វើអ្វីតាមទំនើងចិត្ត។ អ្នកស្រី Connie Ozdil ជាអគ្គនាយកក្រុមហ៊ុន Amisol អ្នកផលិតសំលៀកបំពាក់ការពារកំដៅព្រះអាទិត្យសំរាប់កុមារ និងជាម្តាយរបស់កូនប្រុស២នាក់ គាត់ជឿជាក់ថា វាមានសារៈសំខាន់យ៉ាងខ្លាំងក្នុងការកំណត់ព្រំដែននៃអត្ថិភាពរបស់កូន សូម្បីតែក្នុងការស្លៀកពាក់។ គាត់បន្តទៀតថា “ខ្ញុំនៅចាំបានថា កាលពីជំនាន់ខ្ញុំនៅក្មេងៗ ម្តាយខ្ញុំមិនអោយស្លៀកសំពត់មីនីរឹបនិងខើចខ្លីឡើយ។ ខ្ញុំប្រហែលជាមិនពេញចិត្តនិងវិន័យនេះឡើយ តែខ្ញុំក៏មិនអាចជំទាស់បានដែរ ព្រោះនេះជាវិន័យក្នុងគ្រួសារ។ សំរាប់ក្មេងៗសម័យនេះ ខ្លះមានសិទ្ធិសេរីភាពលើសលប់ ដែលអាចធ្វើអ្វីបានស្រេចតែទំនើងចិត្តនិងស្គាល់អ្វីៗច្រើនជាងពីមុនឆ្ងាយណាស់។ សិទ្ធិសេរីភាពទាំងនោះអាចរីកធំឡើងៗរហូតដល់ហួសព្រំដែនប្រសិនបើមាតាបិតាមិនបានដាក់លក្ខខណ្ឌអោយបានច្បាស់លាស់ពីខាងដើមមកនោះ។ ពោលគឺត្រូវកំណត់ច្បាប់វិន័យសំរាប់កូនចាប់តាំងពីគេនៅតូច មិនត្រូវចាំដល់គេធំឡើយ។
អ្នកស្រី Aricia LaFrance ជាអ្នកជំនាញខាងកែលំអកុមារនិងជាអ្នកផ្តល់មតិយោបល់ដល់មាតាបិតា បានផ្តល់វិធីសាស្ត្រងាយមួយអំពីបញ្ហាសំលៀកបំពាក់របស់បុត្រធីតារបស់លោកអ្នកថា “សំរាប់កូនអ្នកដែលចូលចិត្តពាក់តែអាវដៃខ្លីនៅរដូវរងារ អ្នករកមើលថាតើកូនរបស់ចូលចិត្តធ្វើអ្វី។ បន្ទាប់មកអ្នកនឹងនាំគេទៅ ប៉ុន្តែអ្នកត្រូវអោយគេជ្រើសរើស ឧទាហរណ៍ដូចជានិយាយថា “អូ៎នៅខាងក្រៅត្រជាក់ណាស់ កូនមិនអាចទៅលេងបានទេបើមិនពាក់អាវរងារ…កូនចង់ពាក់អាវរងារពណ៌ខៀវឬពណ៌លឿង?” “កូនចង់ពាក់អាវរងារឬចង់កាន់វា?” “កូនាយទៅមើលអ្នកណាដែលមិនអាចទៅជាមួយកូនបានបើកូនមិនពាក់អាវរងារ?…”
“អ្នកធ្វើបែបនេះញឹកញយទៅ គេនឹងចាប់ផ្តើមចាំនិងយល់អំពីការស្លៀកពាក់ត្រឹមត្រូវទៅតាមពេលវេលានិងរដូវកាល។”
អ្នកស្រី LaFrance បានបន្ថែមទៀតថា ជួនកាលក្មេងមិនចូលចិត្តសំលៀកបំពាក់ណាមួយដោយសារវាមានបញ្ហានៅពេលស្លៀកសំលៀកបំពាក់នោះដូចជា វាធ្វើអោយស្កៀប រមាស់ វឹប ឬធ្វើអោយស្អុះស្អាប់ពេក។ អ្នកអាចចោទជាសំនួរសួរទៅគេថា ហេតុម្តេចបានជាកូនមិនចូលចិត្តពាក់អាវនេះ? នោះអ្នកនឹងបានទទួលចំលើយមិនខាន 
ប្រភព៖ Yahoo Shine
—————————————————————-
ខ្ញុំក៏ធ្លាប់មានបទពិសោធបែបនេះជាមួយកូនរបស់ខ្ញុំដែរ។ កាលពីនាងអាយុបាន២ឆ្នាំកន្លះ នាងចូលចិត្តខោអាវនៅផ្ទះរបស់នាងដែលមានរូបខ្លាឃ្មុំណាស់។ ខោអាវនោះ នាងមាន២សំរាប់ មួយពណ៌ខៀវ មួយទៀតពណ៌ផ្កាឈូក។ នាងស្លៀកខោអាវនៅផ្ទះនេះជានិច្ចរាល់ពេលដែលនាងនៅផ្ទះ រយៈពេលប្រហែលជាកន្លះឆ្នាំពេញ។ រហូតទាល់តែខោអាវនោះចង្អៀតស្លៀកលែងចូលទើបសុខចិត្តប្តូរស្លៀកខោអាវផ្សេង។ សំរាប់ខ្ញុំ ខ្ញុំគិតថាយើងជាឪពុកម្តាយគួរប្រកាន់យកជំហរ មិនតឹងតែងពេកហើយក៏មិនគួរធូររលង់ពេកជាមួយកូនចៅរបស់ខ្លួនដែរ។ ចំពោះការស្លៀកពាក់របស់កូន ប្រសិនបើមិនហួសហេតុពេកទេ ហើយគេមានហេតុផលត្រឹមត្រូវ ខ្ញុំពេញចិត្តនឹងសំរបតាម។
ដូចជាឥឡូវកូនស្រីរបស់ខ្ញុំ មានអាយុជាង៣ឆ្នាំហើយ។ នាងមិនចូលចិត្តពាក់ស្រោមដៃទេនៅរដូវរងារ ពេលចេញទៅក្រៅដោយនាងប្រាប់ថា បើពាក់ស្រោមដៃនាងកាន់ តុក្កតាសំណព្វមិនជាប់ ហើយនាងជំនួសដោយការដាក់ដៃក្នុងហោប៉ៅអាវរងារជំនួសវិញ។ ពួកខ្ញុំក៏យល់ស្រប…។ ចុះអ្នកវិញតើមានបទពិសោធ ឬយោបល់អ្វីអាចចែករំលែកបានទេ?
Recent Comments Gravatars